Стихи о природе
Здесь представлены стихи, в которых авторы воспевают красоту природы – от рассветов до закатов.
Стихи
Голас у спадчыну
Будзе ўнукам наш голас чувацца
У маўчанні магутных лясоў,
Будзе вечнасць з зямлёю вітацца
Праз подых жывых галасоў.
Мы пакінем ім шэпт сваіх спраў,
Што ў туманах стаяў на мяжы,
Каб ніхто з іх не здрадзіў, не прапаў,
Не забыў, адкуль родам, куды.
Бо зямля наша — пчолы і жыта,
Бо дарогі яе — як ланцуг,
Дзе любоў да радзімы прапіта
Ў кожны ліст, у блакіт, у густ.
Хай жа ляжаць на плечы гады,
Хай жа сцежка губляецца ў ржышчы,
Мы пакінем ім светласць вады
І агмень, што ў грудзях не згарыць.
Будзе ўнукам наш голас чувацца
Ў шэпце траў, у бязмежжы балот,
Будзе вечнасць з зямлёю вітацца
Праз жывы, непарыўны народ.
Ранішні гімн
Зноў узносіцца над зямлёю
Калакольны, прыгожы звон.
Сонца ўсходзіць тут і заходзіць,
Асвячаючы краіну маю.
Вось узняліся кветкі да сонца,
І цудоўна пяюць салаўі,
Вялізарныя рэкі, бясконца,
Цягнуць у мора воды сваі.
А ў бары прашумелі сосны,
Зашапталі лісты бяроз,
Вецер лёгкі, вясёлы, зорны
Прынёс пах лугоў і рос.
На лугах зазвінелі косы,
Заспявалі ў полі жняцы,
І ўзышлі над зямлёй пракосы,
Як зялёныя ланцугі.
Я стаю на узгорку раніцай,
Аглядаю прастор наўкол,
І chapае сэрца радасцю,
Што я тут нарадзіўся і жыў.
Дык няхай жа гучыць наш звон,
Няхай ляціць да самых зор,
Каб пра край наш складалі песні
І спявалі іх даўні і новы хор.
Звон над краінай
Зноў узносіцца над зямлёю
Калакольны, прыгожы звон.
Сонца ўсходзіць тут і заходзіць,
Асвячаючы краіну маю.
Вось узняліся кветкі да сонца,
І цудоўна пяюць салаўі,
Вялізарныя рэкі, бясконца,
Цягнуць у мора воды сваі.
А на поплаве коні іржуць,
Каснікі выйшлі ў поле з касой,
Пчолы дружна гудуць у ражку,
Пахне мёдам і свежай расой.
Дзеці бегаюць па траўніку,
Ў небе лётае белы бусел,
Хтосьці грае на баяне ціха,
Каб ніхто ў гэты час не заснуў.
Я люблю гэты край, гэту зямлю,
Дзе туманы плывуць над ракой,
Дзе ў садзе спеюць яблыкі,
Дзе жыве наш народ дарагі.
Хай жа звон гэты гучна гучыць,
Хай жа песня ляціць у прастор,
Каб ніколі не змоўкла крыніца,
Што жывіць нашы сэрцы і дом.
Сэрца маё
Ты такі ненаглядны —
Мой радзімы куточак зямлі.
Ты такі ненаглядны —
Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы.
Тут бярозы, як свечкі, стаяць уздоўж ніў,
І раса на траве, як сляза,
Тут у ціхіх азёрах спакой назаўжды,
І высока блакітная раса.
Я з табой нарадзіўся, з табой і памру,
Ты — мой скарб, мая вечная цуд,
Хай грымяць у свеце вятры, не маўчу,
Бо цябе я ў сэрцы нясу.
Ты — званіца, што звоніць світаннем калісь,
Ты — крыніца жывой чыстаты,
Ты — той дом, куды сэрца заўжды імкнецца,
Край, дзе бацькаўскага водару сляды.
Хай шмат міль паміж намі, але я чую зноў:
Твой напеў, твой спакой, твой супакой,
Ты — мая калыханка, радзімая кроў,
Не старэеш з гадамі, рукой падаеш.
О, краіна буслоў, мой блакітны спакой,
Ты — прытулак душы на зямлі,
З табой сэрца маё назаўжды, назаўжды,
Куточак, дзе крылы буслы.
Куточак зямлі
Ты такі ненаглядны —
Мой радзімы куточак зямлі.
Ты такі ненаглядны —
Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы.
Твае росныя травы імкнуцца ўгару,
Дзе блакіт пазнаў шум дубровы,
Дзе бярозы сплятаюць вясёлую гру,
І жыве Нарачанская мова.
Пойдзем разам па сцежках, дзе вецер гудзіць,
Дзе жыта хвалюецца морам,
Там, дзе маці чакае, і сэрца баліць,
І спакой ахінае прасторай.
Ты — спакой і адзіны прытулак душы,
Натхненне і ціхі натхніцель,
Ты — у сэрцы навек, як вянок з цішыні,
Мой блакітны, жыццёвы асілак.
Кожны вечар я чую твой шэпт верасовы,
Кожны ранак твой подых пазнаю,
І шчаслівы, што ў свеце ёсць востраў такі,
Дзе я зноў маладым пабываю.
Ты — не проста зямля, ты — маленства вяртанне,
Ты — пачатак і вечны спакой,
Працягні мне далонь, я ў тваім святле —
Назаўжды стану роднай табой.
Мая старонка
Як цябе не любіць, зямля мая?
Твае шумныя лясы і сінь ракі.
Дзе неба глядзіцца ў люстэрка жывое,
Як дзіва, зямное, бязмежнае.
Успаміны ў сэрцы застыць не даюць,
Хаця час ляціць, быццам шпак.
Ты мне — крынічная вада,
Ты мне — калыска, цёплы знак.
Прыбягу тваімі сцежкамі я,
Дзе рунь на палях залаціцца.
Уздыхну начнымі начлегамі,
Каб зноў да цябе вярнуцца.
Родная зямля, ты мая душа,
Мяне да сябе папрасі.
Я прыйду, як па ранішняй расе,
Пакланяцца табе, прасі.
Родны кут
Родны кут, як ты мне мілы!
Твае лугі, лясы, палі —
Успаміны даўніх сіл,
Што ў сэрцы ціха зацвілі.
Там рэчка ціха плыве між травы,
На беразе стаіць стары дуб.
Я чую шум рачной вады,
Нібы то мілы шэпт душы.
Вярбы схіліліся над вадой,
У іх зялёны лісце звіў.
Тут кожны кусцік мне радны,
Бо ў ім — каханне дзён маладых.
І хата белая здалёк
Мігае ў залатых агнях.
Успомню вечары каля печы,
Дзе песні маці ціха йшлі.
Заўжды вяртаюся сюды,
Каб долы тыя абысці.
Мой родны кут — мой лепшы свет,
Яму я вечна буду петь.
Край натхнення
Тут словы і песні вытокі,
Душа адпачыне ў цішы.
Мой край — непаўторны, высокі,
У светлай і шчырай душы.
Тут вецер гушкае колас,
І шчодрасць раскінула дол.
Тут вусны шапчуць, як голас,
І сэрца не ведае бол.
Тут сад маладога світання,
Тут жаўранаў звонкія дні.
Тут зорнае сведчыць каханне,
І шчасце, як жар, у агні.
Тут казкі плывуць па расе,
Тут музыка — гэта зямля.
Тут край мой і праўда — у песні,
што дух мой і песню мая.
Я тут нарадзіўся і вырас,
Тут продкі жылі, і я.
Мой мілы, салодкі, найдаражэйшы,
Ты ў сэрцы, як вечная плынь.
Мой край
Тут словы і песні вытокі,
Душа адпачыне ў цішы.
Мой край — непаўторны, высокі,
У светлай і шчырай душы.
Тут рэчкі бягуць, як казкі,
Лясы захоўваюць спакой.
Тут ветры спяваюць па-просту
І зоры глядзяць у прамой.
Тут доля мая — як песня,
Што поўніцца сонцам і зямлёй.
Тут мары ўзлятаюць нябесна
І сэрца прамаўляе з душой.
Люблю я свой край сарамяжны,
Дзе хаты смяюцца дабратой.
Тут кожны куточак паэмы,
Тут ветлівасць — лепшай мятой.
Прыходзь у гэты прастор,
Дзе ласка і мова жыве.
Тут песня высока і проста
Лунае, як сонца ў траве.
Голас зямлі
Мсціслаў, твая зямля
Помніць князя і пажары.
Ты — старонка з жыцця-быцця,
Дзе пераплецены чары.
Тут рака і неба сінь,
Тут праца і малітва.
Мсціслаў, ты — наш абярог,
Наша вечная малітва.
Гонар зямлі
Мсціслаў наш родны, старонка святая,
Ты помніш вякі, што прайшлі над табой.
Тут вежы стаяць, і званіца старая
Ўзнялася ў неба сваёй галавой.
Рака Сож бяжыць, як і ў даўнія годы,
Дубы шапацяць над крутым берагам.
Ты сэрцу дарагі, наш куток прыроды,
Мы з табою звязаны навек, як адзін.
Голас зямлі
Мсціслаў наш родны, ты — як песня з дзяцінства,
Твае вуліцы памятаюць крокі продкаў.
Тут рака цячэ ў бясконцасць,
І дубы стаяць, як вартаўнікі годнасці.
Тут неба нізкае, зорнае, блізкае,
Тут зямля пахне хлебам і мёдам.
Ты — наш бераг, наш прычал, наша прыстань,
Мсціслаў, ты з намі ў сэрцы заўсёды.
Беларусь — мая спадчына
Ад Полацка да Брэста, ад Гродна да Віцебска,
Ляжыць мая краіна, нібы белы ліст,
Прасторам неакінутым, палескай цішынёй,
І кожны куточак — гэта спадчыны прыміт.
Тут Нёман і Дняпро, прыпяці і Дзвіна,
Свае вады нясуць у далеч векаву,
Тут Буйніцкае поле, дзе слава пахавана,
І мова наша звонкая, як срэбная трава.
Як цяжка нам далося быць сабой,
Праз войны, забароны, чорны боль Чарнобыля,
Але не зламалі дух твой, Беларусь,
Ты выжыла, хоць зямля была бяздоляй.
Я бачу новы дзень над роднаю зямлёй,
Дзе ўзнімаюцца гарады, шумяць заводы,
Дзе беларусы з беларускаю душой
Будуць жыць у міры, працаваць для свабоды.
Так будзь жа вечна ты, мая зямля,
З балотаў, з азёраў, з бяроз і з буслоў,
Мая краіна, мая сям'я,
Беларусь — мая гордасць, мая любоў.
Мая Беларусь
Край мой сінявокі, сінія лясы,
Дзе бярозы-птушкі, дзе грымяць грымоты,
Дзе на полі ветры, быццам верасняты,
І ў душы шумяць, як шумяць калёсы.
Ты ў палессе ціха золатам плывеш,
Паміж рэк і азёр, між балот і гаяў,
Сваю мову родную, як скарб, ты беражэш,
І ў сэрцы кожнага сына вечна жывеш.
Ты ў баях праславілася, край мой дарагі,
На чарнобыльскай ране ты слязу ацерла,
І сёння ты расцеш, як пасля навальніцы луг,
Каб у шчасці вольным сэрцам жыць, не ведаць гора.
Помню я, як у бязмежнай сіняве,
Бацька шэпча песню, маці падае на хлеб,
Ты — мая зямля, мая надзея,
Беларусь, ты — мой лёс і мой запавет.
Я люблю твае прасторы, твае нівы,
Тваю мову, што як медны звон гучыць,
Ты жыві, красуй, мая ты Беларусь,
Пакуль сонца над зямлёю будзе зіхацець.
✧ тег: прырода ✧