Стихи о Радзіме
Здесь вы найдёте стихи, посвящённые Радзіме – родному краю, его красоте и душевной близости.
Стихи
Звон над краінай
Зноў узносіцца над зямлёю
Калакольны, прыгожы звон.
Сонца ўсходзіць тут і заходзіць,
Асвячаючы краіну маю.
Вось узняліся кветкі да сонца,
І цудоўна пяюць салаўі,
Вялізарныя рэкі, бясконца,
Цягнуць у мора воды сваі.
А на поплаве коні іржуць,
Каснікі выйшлі ў поле з касой,
Пчолы дружна гудуць у ражку,
Пахне мёдам і свежай расой.
Дзеці бегаюць па траўніку,
Ў небе лётае белы бусел,
Хтосьці грае на баяне ціха,
Каб ніхто ў гэты час не заснуў.
Я люблю гэты край, гэту зямлю,
Дзе туманы плывуць над ракой,
Дзе ў садзе спеюць яблыкі,
Дзе жыве наш народ дарагі.
Хай жа звон гэты гучна гучыць,
Хай жа песня ляціць у прастор,
Каб ніколі не змоўкла крыніца,
Што жывіць нашы сэрцы і дом.
Сэрца маё
Ты такі ненаглядны —
Мой радзімы куточак зямлі.
Ты такі ненаглядны —
Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы.
Тут бярозы, як свечкі, стаяць уздоўж ніў,
І раса на траве, як сляза,
Тут у ціхіх азёрах спакой назаўжды,
І высока блакітная раса.
Я з табой нарадзіўся, з табой і памру,
Ты — мой скарб, мая вечная цуд,
Хай грымяць у свеце вятры, не маўчу,
Бо цябе я ў сэрцы нясу.
Ты — званіца, што звоніць світаннем калісь,
Ты — крыніца жывой чыстаты,
Ты — той дом, куды сэрца заўжды імкнецца,
Край, дзе бацькаўскага водару сляды.
Хай шмат міль паміж намі, але я чую зноў:
Твой напеў, твой спакой, твой супакой,
Ты — мая калыханка, радзімая кроў,
Не старэеш з гадамі, рукой падаеш.
О, краіна буслоў, мой блакітны спакой,
Ты — прытулак душы на зямлі,
З табой сэрца маё назаўжды, назаўжды,
Куточак, дзе крылы буслы.
Куточак зямлі
Ты такі ненаглядны —
Мой радзімы куточак зямлі.
Ты такі ненаглядны —
Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы.
Твае росныя травы імкнуцца ўгару,
Дзе блакіт пазнаў шум дубровы,
Дзе бярозы сплятаюць вясёлую гру,
І жыве Нарачанская мова.
Пойдзем разам па сцежках, дзе вецер гудзіць,
Дзе жыта хвалюецца морам,
Там, дзе маці чакае, і сэрца баліць,
І спакой ахінае прасторай.
Ты — спакой і адзіны прытулак душы,
Натхненне і ціхі натхніцель,
Ты — у сэрцы навек, як вянок з цішыні,
Мой блакітны, жыццёвы асілак.
Кожны вечар я чую твой шэпт верасовы,
Кожны ранак твой подых пазнаю,
І шчаслівы, што ў свеце ёсць востраў такі,
Дзе я зноў маладым пабываю.
Ты — не проста зямля, ты — маленства вяртанне,
Ты — пачатак і вечны спакой,
Працягні мне далонь, я ў тваім святле —
Назаўжды стану роднай табой.
Мая старонка
Як цябе не любіць, зямля мая?
Твае шумныя лясы і сінь ракі.
Дзе неба глядзіцца ў люстэрка жывое,
Як дзіва, зямное, бязмежнае.
Успаміны ў сэрцы застыць не даюць,
Хаця час ляціць, быццам шпак.
Ты мне — крынічная вада,
Ты мне — калыска, цёплы знак.
Прыбягу тваімі сцежкамі я,
Дзе рунь на палях залаціцца.
Уздыхну начнымі начлегамі,
Каб зноў да цябе вярнуцца.
Родная зямля, ты мая душа,
Мяне да сябе папрасі.
Я прыйду, як па ранішняй расе,
Пакланяцца табе, прасі.
Родны кут
Родны кут, як ты мне мілы!
Твае лугі, лясы, палі —
Успаміны даўніх сіл,
Што ў сэрцы ціха зацвілі.
Там рэчка ціха плыве між травы,
На беразе стаіць стары дуб.
Я чую шум рачной вады,
Нібы то мілы шэпт душы.
Вярбы схіліліся над вадой,
У іх зялёны лісце звіў.
Тут кожны кусцік мне радны,
Бо ў ім — каханне дзён маладых.
І хата белая здалёк
Мігае ў залатых агнях.
Успомню вечары каля печы,
Дзе песні маці ціха йшлі.
Заўжды вяртаюся сюды,
Каб долы тыя абысці.
Мой родны кут — мой лепшы свет,
Яму я вечна буду петь.
Край натхнення
Тут словы і песні вытокі,
Душа адпачыне ў цішы.
Мой край — непаўторны, высокі,
У светлай і шчырай душы.
Тут вецер гушкае колас,
І шчодрасць раскінула дол.
Тут вусны шапчуць, як голас,
І сэрца не ведае бол.
Тут сад маладога світання,
Тут жаўранаў звонкія дні.
Тут зорнае сведчыць каханне,
І шчасце, як жар, у агні.
Тут казкі плывуць па расе,
Тут музыка — гэта зямля.
Тут край мой і праўда — у песні,
што дух мой і песню мая.
Я тут нарадзіўся і вырас,
Тут продкі жылі, і я.
Мой мілы, салодкі, найдаражэйшы,
Ты ў сэрцы, як вечная плынь.
Мой край
Тут словы і песні вытокі,
Душа адпачыне ў цішы.
Мой край — непаўторны, высокі,
У светлай і шчырай душы.
Тут рэчкі бягуць, як казкі,
Лясы захоўваюць спакой.
Тут ветры спяваюць па-просту
І зоры глядзяць у прамой.
Тут доля мая — як песня,
Што поўніцца сонцам і зямлёй.
Тут мары ўзлятаюць нябесна
І сэрца прамаўляе з душой.
Люблю я свой край сарамяжны,
Дзе хаты смяюцца дабратой.
Тут кожны куточак паэмы,
Тут ветлівасць — лепшай мятой.
Прыходзь у гэты прастор,
Дзе ласка і мова жыве.
Тут песня высока і проста
Лунае, як сонца ў траве.
Радзімай ганаруся
Мой край, ты — святло на світанні,
Ты — ціхі напеў вечароў.
Табой я жыву на світанні,
Табой я бяру ўсё з гадоў.
Твае залатыя палеткі,
Блакітныя вочы азёр.
Ад краю да самага боку
Пяе маладзёжны прастор.
У сэрцы маім ты жывеш,
Як подых вятроў у гарах.
Радзіму сваю я ўзношу
У песнях, у вершах, у снах.
Паклічаш мяне — я прымчуся
З-за дальніх, нязнаных дарог.
Без цябе я, як кветка бяздонная,
Сярод чужых сцежак змаўчу.
Я тут нарадзіўся і вырас,
Тут дзедаў святыя сляды.
Радзіма — ты матка, а я твой
Маленькі сынок у жыцці.
Дык будзь жа ты вечна квітнеючай,
Красуйся, мая ты зямля!
За ўсё табе дзякуй спяваю,
За шчасце, што ты даравала.
Край мая калыханка
Наш край яснавокі —
З маленства любімы куток.
Тут кожнай крыніцы вытокі,
Тут кожны бяжыць ручаёк.
Тут словы і песні вытокі,
Душа адпачыне ў цішы.
Мой край — непаўторны, высокі,
У светлай і шчырай душы.
Прайшлі праз гады і трывогі,
Праз буры, вятры і дажджы.
Ты — сцяг на жыццёвай дарозе,
Ты — покліч у цёмнай начы.
Лясы твае, рэкі і нівы —
Мой скарб і святая зямля.
Заўжды ты для сэрца зрабівы,
Як маці, як неба, зямля.
Красуеш у кожнай часіне,
Квітнееш вясной у гаю.
О, край мой, ты мара адзіны,
Я песню табе запяю.
Мой край
Мой край — бярозы, сінія азёры,
І жураўлі, што ляцяць у вырай.
Тут кожны камень помніць нашы спрэчкі,
І кожная сцяжынка — як малітва.
Учора мы маўчалі ў цішыні,
Слухалі вецер, што гудзеў над хатай.
Але ў грудзях гарэў агонь зямлі,
І мы ішлі ўперад, хоць было зацята.
Заўтра нас чакае светлы дзень,
Дзе праца, мір і шчасце ў кожнай хаце.
Мы пабудуем мост цераз цень,
Каб нашы дзеці ўпэўнена стаялі.
І хоць нялёгкі шлях, але мы разам,
Мы — беларусы, мы — адна сям'я.
І наша мова, як святы алмаз,
Заззяе ў свеце, як зара мая.
Пакліч продкаў
Пакліч продкаў чуецца ў ветры,
Што гушкае старыя дахі,
І ў мурах, што бачылі шмат,
Захоўваюць ціхія ўздыхі.
Вуліцы, як жылы, бягуць,
Плошчы — сэрца горада б'ецца,
Кожны камень тут — як пасланец
З мінулага, што не парвецца.
Я стаю на скрыжаванні дарог
І ўдыхаю пах старых ліп,
Разумею: гэта мой парог,
Мой пачатак, мой вечны кліп.
Няхай час бяжыць, як рака,
Горад продкаў жыве ўва мне,
Яго песня — мая радка,
Яго дух — у маёй вясне.
Мсціслаў
Мсціслаў, горад старажытны,
На Дняпры стаіш спрадвеку.
Твае муры — быццам шчыт,
Захавалі тайну веку.
Тут гісторыя жыве,
Кожны камень — сведка славы.
Мсціслаў, ты ў маёй душы
Як святло на бераг праўды.
Сэрца Мсціслава
Мсціслаў наш родны, горад вечнай славы,
Ты ў сэрцы кожнага, хто тут жыве.
Твае царквы, манастыры і хаты
Захоўваюць цяпло ў сваёй душы.
Няхай грымяць тут святы і кірмашы,
Няхай расце дастатак і спакой.
Мы любім цябе шчыра, ад душы,
Мсціслаў наш родны, горад дарагі.
Любоў да Мсціслава
Мсціслаў наш родны, я табой ганаруся,
Твае праспекты, плошчы і сады.
Тут ноччу зоркі ззяюць, быццам русы,
І раніцай спяваюць салаўі.
Я помню кожны завулак і дом,
Дзе маленства майго прайшлі гады.
Сябры, сям’я, усё, што нам дарагое,
Звязана з табой на ўсе часы.
Спадчына
Мсціслаў — гэта гонар, гэта наша спадчына,
Тут кожны камень дыхае гісторыяй.
Замчышча стаіць, як сведка няспыннага,
І вецер шэпча нам пра славу продкаў.
Мы зберагчы павінны гэты край,
Каб нашы дзеці ведалі свой род.
Няхай жыве Мсціслаў, як вечны рай,
І кожны тут знаходзіць свой спакой.
Гонар зямлі
Мсціслаў наш родны, старонка святая,
Ты помніш вякі, што прайшлі над табой.
Тут вежы стаяць, і званіца старая
Ўзнялася ў неба сваёй галавой.
Рака Сож бяжыць, як і ў даўнія годы,
Дубы шапацяць над крутым берагам.
Ты сэрцу дарагі, наш куток прыроды,
Мы з табою звязаны навек, як адзін.
Сэрца горада
Мсціслаў наш родны, ты — не проста горад,
Ты — сэрца, што б'ецца ў грудзях зямлі.
Твае плошчы, як далоні, раскрыты,
Твае храмы — як малітвы ў вышыні.
Тут людзі жывуць, як адно вялікае кола,
Тут праца і лад, і спакой.
Мсціслаў, ты — наш камень, наш аловак,
Што піша гісторыю штодня рукой.
Калыска
Мсціслаў наш родны, калыска стагоддзяў,
Твае муры — як абарона ад бур.
Тут кожны камень гісторыю водзіць,
І кожны вецер — бы сведка і суд.
Тут вечары ціхія, поўныя дум,
Тут сэрца б'ецца ў такт з зямлёй.
Ты — наш камень, наш апошні прытулак,
Мсціслаў, ты — наш вечны спакой.
Голас зямлі
Мсціслаў наш родны, ты — як песня з дзяцінства,
Твае вуліцы памятаюць крокі продкаў.
Тут рака цячэ ў бясконцасць,
І дубы стаяць, як вартаўнікі годнасці.
Тут неба нізкае, зорнае, блізкае,
Тут зямля пахне хлебам і мёдам.
Ты — наш бераг, наш прычал, наша прыстань,
Мсціслаў, ты з намі ў сэрцы заўсёды.
Спадчына
Мсціслаў наш родны, горад слаўных дзён,
Дзе вежы глянуць у нябёсны звон.
Твае сцены помняць старажытны гук,
І вецер носіць продкаў ціхі стук.
Тут кожны камень — летапіс жывы,
Тут дух свабоды, мужнасці, красы.
Хай горад квітнее, як сад вясны,
І шчасце свеціць з кожнае зары.
Беларусь — мая спадчына
Ад Полацка да Брэста, ад Гродна да Віцебска,
Ляжыць мая краіна, нібы белы ліст,
Прасторам неакінутым, палескай цішынёй,
І кожны куточак — гэта спадчыны прыміт.
Тут Нёман і Дняпро, прыпяці і Дзвіна,
Свае вады нясуць у далеч векаву,
Тут Буйніцкае поле, дзе слава пахавана,
І мова наша звонкая, як срэбная трава.
Як цяжка нам далося быць сабой,
Праз войны, забароны, чорны боль Чарнобыля,
Але не зламалі дух твой, Беларусь,
Ты выжыла, хоць зямля была бяздоляй.
Я бачу новы дзень над роднаю зямлёй,
Дзе ўзнімаюцца гарады, шумяць заводы,
Дзе беларусы з беларускаю душой
Будуць жыць у міры, працаваць для свабоды.
Так будзь жа вечна ты, мая зямля,
З балотаў, з азёраў, з бяроз і з буслоў,
Мая краіна, мая сям'я,
Беларусь — мая гордасць, мая любоў.
Мая Беларусь
Край мой сінявокі, сінія лясы,
Дзе бярозы-птушкі, дзе грымяць грымоты,
Дзе на полі ветры, быццам верасняты,
І ў душы шумяць, як шумяць калёсы.
Ты ў палессе ціха золатам плывеш,
Паміж рэк і азёр, між балот і гаяў,
Сваю мову родную, як скарб, ты беражэш,
І ў сэрцы кожнага сына вечна жывеш.
Ты ў баях праславілася, край мой дарагі,
На чарнобыльскай ране ты слязу ацерла,
І сёння ты расцеш, як пасля навальніцы луг,
Каб у шчасці вольным сэрцам жыць, не ведаць гора.
Помню я, як у бязмежнай сіняве,
Бацька шэпча песню, маці падае на хлеб,
Ты — мая зямля, мая надзея,
Беларусь, ты — мой лёс і мой запавет.
Я люблю твае прасторы, твае нівы,
Тваю мову, што як медны звон гучыць,
Ты жыві, красуй, мая ты Беларусь,
Пакуль сонца над зямлёю будзе зіхацець.
✧ тег: радзіма ✧