Стихи о Радзіме

Мой край Мой край — бярозы, сінія азёры, І жураўлі, што ляцяць у вырай. Тут кожны камень помніць нашы спрэчкі, І кожная сцяжынка — як малітва. Учора мы маўчалі ў цішыні, Слухалі вецер, што гудзеў над хатай. Але ў грудзях гарэў агонь зямлі, І мы ішлі ўперад, хоць было зацята. Заўтра нас чакае светлы дзень, Дзе праца, мір і шчасце ў кожнай хаце. Мы пабудуем мост цераз цень, Каб нашы дзеці ўпэўнена стаялі. І хоць нялёгкі шлях, але мы разам, Мы — беларусы, мы — адна сям'я. І наша мова, як святы алмаз, Заззяе ў свеце, як зара мая.

Пакліч продкаў Пакліч продкаў чуецца ў ветры, Што гушкае старыя дахі, І ў мурах, што бачылі шмат, Захоўваюць ціхія ўздыхі. Вуліцы, як жылы, бягуць, Плошчы — сэрца горада б'ецца, Кожны камень тут — як пасланец З мінулага, што не парвецца. Я стаю на скрыжаванні дарог І ўдыхаю пах старых ліп, Разумею: гэта мой парог, Мой пачатак, мой вечны кліп. Няхай час бяжыць, як рака, Горад продкаў жыве ўва мне, Яго песня — мая радка, Яго дух — у маёй вясне.

Мсціслаў Мсціслаў, горад старажытны, На Дняпры стаіш спрадвеку. Твае муры — быццам шчыт, Захавалі тайну веку. Тут гісторыя жыве, Кожны камень — сведка славы. Мсціслаў, ты ў маёй душы Як святло на бераг праўды.

Сэрца Мсціслава Мсціслаў наш родны, горад вечнай славы, Ты ў сэрцы кожнага, хто тут жыве. Твае царквы, манастыры і хаты Захоўваюць цяпло ў сваёй душы. Няхай грымяць тут святы і кірмашы, Няхай расце дастатак і спакой. Мы любім цябе шчыра, ад душы, Мсціслаў наш родны, горад дарагі.

Любоў да Мсціслава Мсціслаў наш родны, я табой ганаруся, Твае праспекты, плошчы і сады. Тут ноччу зоркі ззяюць, быццам русы, І раніцай спяваюць салаўі. Я помню кожны завулак і дом, Дзе маленства майго прайшлі гады. Сябры, сям’я, усё, што нам дарагое, Звязана з табой на ўсе часы.

Спадчына Мсціслаў — гэта гонар, гэта наша спадчына, Тут кожны камень дыхае гісторыяй. Замчышча стаіць, як сведка няспыннага, І вецер шэпча нам пра славу продкаў. Мы зберагчы павінны гэты край, Каб нашы дзеці ведалі свой род. Няхай жыве Мсціслаў, як вечны рай, І кожны тут знаходзіць свой спакой.

Гонар зямлі Мсціслаў наш родны, старонка святая, Ты помніш вякі, што прайшлі над табой. Тут вежы стаяць, і званіца старая Ўзнялася ў неба сваёй галавой. Рака Сож бяжыць, як і ў даўнія годы, Дубы шапацяць над крутым берагам. Ты сэрцу дарагі, наш куток прыроды, Мы з табою звязаны навек, як адзін.

Сэрца горада Мсціслаў наш родны, ты — не проста горад, Ты — сэрца, што б'ецца ў грудзях зямлі. Твае плошчы, як далоні, раскрыты, Твае храмы — як малітвы ў вышыні. Тут людзі жывуць, як адно вялікае кола, Тут праца і лад, і спакой. Мсціслаў, ты — наш камень, наш аловак, Што піша гісторыю штодня рукой.

Калыска Мсціслаў наш родны, калыска стагоддзяў, Твае муры — як абарона ад бур. Тут кожны камень гісторыю водзіць, І кожны вецер — бы сведка і суд. Тут вечары ціхія, поўныя дум, Тут сэрца б'ецца ў такт з зямлёй. Ты — наш камень, наш апошні прытулак, Мсціслаў, ты — наш вечны спакой.

Голас зямлі Мсціслаў наш родны, ты — як песня з дзяцінства, Твае вуліцы памятаюць крокі продкаў. Тут рака цячэ ў бясконцасць, І дубы стаяць, як вартаўнікі годнасці. Тут неба нізкае, зорнае, блізкае, Тут зямля пахне хлебам і мёдам. Ты — наш бераг, наш прычал, наша прыстань, Мсціслаў, ты з намі ў сэрцы заўсёды.

Спадчына Мсціслаў наш родны, горад слаўных дзён, Дзе вежы глянуць у нябёсны звон. Твае сцены помняць старажытны гук, І вецер носіць продкаў ціхі стук. Тут кожны камень — летапіс жывы, Тут дух свабоды, мужнасці, красы. Хай горад квітнее, як сад вясны, І шчасце свеціць з кожнае зары.

Беларусь — мая спадчына Ад Полацка да Брэста, ад Гродна да Віцебска, Ляжыць мая краіна, нібы белы ліст, Прасторам неакінутым, палескай цішынёй, І кожны куточак — гэта спадчыны прыміт. Тут Нёман і Дняпро, прыпяці і Дзвіна, Свае вады нясуць у далеч векаву, Тут Буйніцкае поле, дзе слава пахавана, І мова наша звонкая, як срэбная трава. Як цяжка нам далося быць сабой, Праз войны, забароны, чорны боль Чарнобыля, Але не зламалі дух твой, Беларусь, Ты выжыла, хоць зямля была бяздоляй. Я бачу новы дзень над роднаю зямлёй, Дзе ўзнімаюцца гарады, шумяць заводы, Дзе беларусы з беларускаю душой Будуць жыць у міры, працаваць для свабоды. Так будзь жа вечна ты, мая зямля, З балотаў, з азёраў, з бяроз і з буслоў, Мая краіна, мая сям'я, Беларусь — мая гордасць, мая любоў.

Мая Беларусь Край мой сінявокі, сінія лясы, Дзе бярозы-птушкі, дзе грымяць грымоты, Дзе на полі ветры, быццам верасняты, І ў душы шумяць, як шумяць калёсы. Ты ў палессе ціха золатам плывеш, Паміж рэк і азёр, між балот і гаяў, Сваю мову родную, як скарб, ты беражэш, І ў сэрцы кожнага сына вечна жывеш. Ты ў баях праславілася, край мой дарагі, На чарнобыльскай ране ты слязу ацерла, І сёння ты расцеш, як пасля навальніцы луг, Каб у шчасці вольным сэрцам жыць, не ведаць гора. Помню я, як у бязмежнай сіняве, Бацька шэпча песню, маці падае на хлеб, Ты — мая зямля, мая надзея, Беларусь, ты — мой лёс і мой запавет. Я люблю твае прасторы, твае нівы, Тваю мову, што як медны звон гучыць, Ты жыві, красуй, мая ты Беларусь, Пакуль сонца над зямлёю будзе зіхацець.