ГенераторСтихов 2.0

Стихи о Радзіме

Здесь вы найдёте стихи, посвящённые Радзіме – родному краю, его красоте и душевной близости.

Стихи

Звон над краінай Зноў узносіцца над зямлёю Калакольны, прыгожы звон. Сонца ўсходзіць тут і заходзіць, Асвячаючы краіну маю. Вось узняліся кветкі да сонца, І цудоўна пяюць салаўі, Вялізарныя рэкі, бясконца, Цягнуць у мора воды сваі. А на поплаве коні іржуць, Каснікі выйшлі ў поле з касой, Пчолы дружна гудуць у ражку, Пахне мёдам і свежай расой. Дзеці бегаюць па траўніку, Ў небе лётае белы бусел, Хтосьці грае на баяне ціха, Каб ніхто ў гэты час не заснуў. Я люблю гэты край, гэту зямлю, Дзе туманы плывуць над ракой, Дзе ў садзе спеюць яблыкі, Дзе жыве наш народ дарагі. Хай жа звон гэты гучна гучыць, Хай жа песня ляціць у прастор, Каб ніколі не змоўкла крыніца, Што жывіць нашы сэрцы і дом.
Сэрца маё Ты такі ненаглядны — Мой радзімы куточак зямлі. Ты такі ненаглядны — Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы. Тут бярозы, як свечкі, стаяць уздоўж ніў, І раса на траве, як сляза, Тут у ціхіх азёрах спакой назаўжды, І высока блакітная раса. Я з табой нарадзіўся, з табой і памру, Ты — мой скарб, мая вечная цуд, Хай грымяць у свеце вятры, не маўчу, Бо цябе я ў сэрцы нясу. Ты — званіца, што звоніць світаннем калісь, Ты — крыніца жывой чыстаты, Ты — той дом, куды сэрца заўжды імкнецца, Край, дзе бацькаўскага водару сляды. Хай шмат міль паміж намі, але я чую зноў: Твой напеў, твой спакой, твой супакой, Ты — мая калыханка, радзімая кроў, Не старэеш з гадамі, рукой падаеш. О, краіна буслоў, мой блакітны спакой, Ты — прытулак душы на зямлі, З табой сэрца маё назаўжды, назаўжды, Куточак, дзе крылы буслы.
Куточак зямлі Ты такі ненаглядны — Мой радзімы куточак зямлі. Ты такі ненаглядны — Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы. Твае росныя травы імкнуцца ўгару, Дзе блакіт пазнаў шум дубровы, Дзе бярозы сплятаюць вясёлую гру, І жыве Нарачанская мова. Пойдзем разам па сцежках, дзе вецер гудзіць, Дзе жыта хвалюецца морам, Там, дзе маці чакае, і сэрца баліць, І спакой ахінае прасторай. Ты — спакой і адзіны прытулак душы, Натхненне і ціхі натхніцель, Ты — у сэрцы навек, як вянок з цішыні, Мой блакітны, жыццёвы асілак. Кожны вечар я чую твой шэпт верасовы, Кожны ранак твой подых пазнаю, І шчаслівы, што ў свеце ёсць востраў такі, Дзе я зноў маладым пабываю. Ты — не проста зямля, ты — маленства вяртанне, Ты — пачатак і вечны спакой, Працягні мне далонь, я ў тваім святле — Назаўжды стану роднай табой.
Мая старонка Як цябе не любіць, зямля мая? Твае шумныя лясы і сінь ракі. Дзе неба глядзіцца ў люстэрка жывое, Як дзіва, зямное, бязмежнае. Успаміны ў сэрцы застыць не даюць, Хаця час ляціць, быццам шпак. Ты мне — крынічная вада, Ты мне — калыска, цёплы знак. Прыбягу тваімі сцежкамі я, Дзе рунь на палях залаціцца. Уздыхну начнымі начлегамі, Каб зноў да цябе вярнуцца. Родная зямля, ты мая душа, Мяне да сябе папрасі. Я прыйду, як па ранішняй расе, Пакланяцца табе, прасі.
Родны кут Родны кут, як ты мне мілы! Твае лугі, лясы, палі — Успаміны даўніх сіл, Што ў сэрцы ціха зацвілі. Там рэчка ціха плыве між травы, На беразе стаіць стары дуб. Я чую шум рачной вады, Нібы то мілы шэпт душы. Вярбы схіліліся над вадой, У іх зялёны лісце звіў. Тут кожны кусцік мне радны, Бо ў ім — каханне дзён маладых. І хата белая здалёк Мігае ў залатых агнях. Успомню вечары каля печы, Дзе песні маці ціха йшлі. Заўжды вяртаюся сюды, Каб долы тыя абысці. Мой родны кут — мой лепшы свет, Яму я вечна буду петь.
Край натхнення Тут словы і песні вытокі, Душа адпачыне ў цішы. Мой край — непаўторны, высокі, У светлай і шчырай душы. Тут вецер гушкае колас, І шчодрасць раскінула дол. Тут вусны шапчуць, як голас, І сэрца не ведае бол. Тут сад маладога світання, Тут жаўранаў звонкія дні. Тут зорнае сведчыць каханне, І шчасце, як жар, у агні. Тут казкі плывуць па расе, Тут музыка — гэта зямля. Тут край мой і праўда — у песні, што дух мой і песню мая. Я тут нарадзіўся і вырас, Тут продкі жылі, і я. Мой мілы, салодкі, найдаражэйшы, Ты ў сэрцы, як вечная плынь.
Мой край Тут словы і песні вытокі, Душа адпачыне ў цішы. Мой край — непаўторны, высокі, У светлай і шчырай душы. Тут рэчкі бягуць, як казкі, Лясы захоўваюць спакой. Тут ветры спяваюць па-просту І зоры глядзяць у прамой. Тут доля мая — як песня, Што поўніцца сонцам і зямлёй. Тут мары ўзлятаюць нябесна І сэрца прамаўляе з душой. Люблю я свой край сарамяжны, Дзе хаты смяюцца дабратой. Тут кожны куточак паэмы, Тут ветлівасць — лепшай мятой. Прыходзь у гэты прастор, Дзе ласка і мова жыве. Тут песня высока і проста Лунае, як сонца ў траве.
Радзімай ганаруся Мой край, ты — святло на світанні, Ты — ціхі напеў вечароў. Табой я жыву на світанні, Табой я бяру ўсё з гадоў. Твае залатыя палеткі, Блакітныя вочы азёр. Ад краю да самага боку Пяе маладзёжны прастор. У сэрцы маім ты жывеш, Як подых вятроў у гарах. Радзіму сваю я ўзношу У песнях, у вершах, у снах. Паклічаш мяне — я прымчуся З-за дальніх, нязнаных дарог. Без цябе я, як кветка бяздонная, Сярод чужых сцежак змаўчу. Я тут нарадзіўся і вырас, Тут дзедаў святыя сляды. Радзіма — ты матка, а я твой Маленькі сынок у жыцці. Дык будзь жа ты вечна квітнеючай, Красуйся, мая ты зямля! За ўсё табе дзякуй спяваю, За шчасце, што ты даравала.
Край мая калыханка Наш край яснавокі — З маленства любімы куток. Тут кожнай крыніцы вытокі, Тут кожны бяжыць ручаёк. Тут словы і песні вытокі, Душа адпачыне ў цішы. Мой край — непаўторны, высокі, У светлай і шчырай душы. Прайшлі праз гады і трывогі, Праз буры, вятры і дажджы. Ты — сцяг на жыццёвай дарозе, Ты — покліч у цёмнай начы. Лясы твае, рэкі і нівы — Мой скарб і святая зямля. Заўжды ты для сэрца зрабівы, Як маці, як неба, зямля. Красуеш у кожнай часіне, Квітнееш вясной у гаю. О, край мой, ты мара адзіны, Я песню табе запяю.
Мой край Мой край — бярозы, сінія азёры, І жураўлі, што ляцяць у вырай. Тут кожны камень помніць нашы спрэчкі, І кожная сцяжынка — як малітва. Учора мы маўчалі ў цішыні, Слухалі вецер, што гудзеў над хатай. Але ў грудзях гарэў агонь зямлі, І мы ішлі ўперад, хоць было зацята. Заўтра нас чакае светлы дзень, Дзе праца, мір і шчасце ў кожнай хаце. Мы пабудуем мост цераз цень, Каб нашы дзеці ўпэўнена стаялі. І хоць нялёгкі шлях, але мы разам, Мы — беларусы, мы — адна сям'я. І наша мова, як святы алмаз, Заззяе ў свеце, як зара мая.
Пакліч продкаў Пакліч продкаў чуецца ў ветры, Што гушкае старыя дахі, І ў мурах, што бачылі шмат, Захоўваюць ціхія ўздыхі. Вуліцы, як жылы, бягуць, Плошчы — сэрца горада б'ецца, Кожны камень тут — як пасланец З мінулага, што не парвецца. Я стаю на скрыжаванні дарог І ўдыхаю пах старых ліп, Разумею: гэта мой парог, Мой пачатак, мой вечны кліп. Няхай час бяжыць, як рака, Горад продкаў жыве ўва мне, Яго песня — мая радка, Яго дух — у маёй вясне.
Мсціслаў Мсціслаў, горад старажытны, На Дняпры стаіш спрадвеку. Твае муры — быццам шчыт, Захавалі тайну веку. Тут гісторыя жыве, Кожны камень — сведка славы. Мсціслаў, ты ў маёй душы Як святло на бераг праўды.
Сэрца Мсціслава Мсціслаў наш родны, горад вечнай славы, Ты ў сэрцы кожнага, хто тут жыве. Твае царквы, манастыры і хаты Захоўваюць цяпло ў сваёй душы. Няхай грымяць тут святы і кірмашы, Няхай расце дастатак і спакой. Мы любім цябе шчыра, ад душы, Мсціслаў наш родны, горад дарагі.
Любоў да Мсціслава Мсціслаў наш родны, я табой ганаруся, Твае праспекты, плошчы і сады. Тут ноччу зоркі ззяюць, быццам русы, І раніцай спяваюць салаўі. Я помню кожны завулак і дом, Дзе маленства майго прайшлі гады. Сябры, сям’я, усё, што нам дарагое, Звязана з табой на ўсе часы.
Спадчына Мсціслаў — гэта гонар, гэта наша спадчына, Тут кожны камень дыхае гісторыяй. Замчышча стаіць, як сведка няспыннага, І вецер шэпча нам пра славу продкаў. Мы зберагчы павінны гэты край, Каб нашы дзеці ведалі свой род. Няхай жыве Мсціслаў, як вечны рай, І кожны тут знаходзіць свой спакой.
Гонар зямлі Мсціслаў наш родны, старонка святая, Ты помніш вякі, што прайшлі над табой. Тут вежы стаяць, і званіца старая Ўзнялася ў неба сваёй галавой. Рака Сож бяжыць, як і ў даўнія годы, Дубы шапацяць над крутым берагам. Ты сэрцу дарагі, наш куток прыроды, Мы з табою звязаны навек, як адзін.
Сэрца горада Мсціслаў наш родны, ты — не проста горад, Ты — сэрца, што б'ецца ў грудзях зямлі. Твае плошчы, як далоні, раскрыты, Твае храмы — як малітвы ў вышыні. Тут людзі жывуць, як адно вялікае кола, Тут праца і лад, і спакой. Мсціслаў, ты — наш камень, наш аловак, Што піша гісторыю штодня рукой.
Калыска Мсціслаў наш родны, калыска стагоддзяў, Твае муры — як абарона ад бур. Тут кожны камень гісторыю водзіць, І кожны вецер — бы сведка і суд. Тут вечары ціхія, поўныя дум, Тут сэрца б'ецца ў такт з зямлёй. Ты — наш камень, наш апошні прытулак, Мсціслаў, ты — наш вечны спакой.
Голас зямлі Мсціслаў наш родны, ты — як песня з дзяцінства, Твае вуліцы памятаюць крокі продкаў. Тут рака цячэ ў бясконцасць, І дубы стаяць, як вартаўнікі годнасці. Тут неба нізкае, зорнае, блізкае, Тут зямля пахне хлебам і мёдам. Ты — наш бераг, наш прычал, наша прыстань, Мсціслаў, ты з намі ў сэрцы заўсёды.
Спадчына Мсціслаў наш родны, горад слаўных дзён, Дзе вежы глянуць у нябёсны звон. Твае сцены помняць старажытны гук, І вецер носіць продкаў ціхі стук. Тут кожны камень — летапіс жывы, Тут дух свабоды, мужнасці, красы. Хай горад квітнее, як сад вясны, І шчасце свеціць з кожнае зары.
Беларусь — мая спадчына Ад Полацка да Брэста, ад Гродна да Віцебска, Ляжыць мая краіна, нібы белы ліст, Прасторам неакінутым, палескай цішынёй, І кожны куточак — гэта спадчыны прыміт. Тут Нёман і Дняпро, прыпяці і Дзвіна, Свае вады нясуць у далеч векаву, Тут Буйніцкае поле, дзе слава пахавана, І мова наша звонкая, як срэбная трава. Як цяжка нам далося быць сабой, Праз войны, забароны, чорны боль Чарнобыля, Але не зламалі дух твой, Беларусь, Ты выжыла, хоць зямля была бяздоляй. Я бачу новы дзень над роднаю зямлёй, Дзе ўзнімаюцца гарады, шумяць заводы, Дзе беларусы з беларускаю душой Будуць жыць у міры, працаваць для свабоды. Так будзь жа вечна ты, мая зямля, З балотаў, з азёраў, з бяроз і з буслоў, Мая краіна, мая сям'я, Беларусь — мая гордасць, мая любоў.
Мая Беларусь Край мой сінявокі, сінія лясы, Дзе бярозы-птушкі, дзе грымяць грымоты, Дзе на полі ветры, быццам верасняты, І ў душы шумяць, як шумяць калёсы. Ты ў палессе ціха золатам плывеш, Паміж рэк і азёр, між балот і гаяў, Сваю мову родную, як скарб, ты беражэш, І ў сэрцы кожнага сына вечна жывеш. Ты ў баях праславілася, край мой дарагі, На чарнобыльскай ране ты слязу ацерла, І сёння ты расцеш, як пасля навальніцы луг, Каб у шчасці вольным сэрцам жыць, не ведаць гора. Помню я, як у бязмежнай сіняве, Бацька шэпча песню, маці падае на хлеб, Ты — мая зямля, мая надзея, Беларусь, ты — мой лёс і мой запавет. Я люблю твае прасторы, твае нівы, Тваю мову, што як медны звон гучыць, Ты жыві, красуй, мая ты Беларусь, Пакуль сонца над зямлёю будзе зіхацець.
✧ тег: радзіма ✧