ГенераторСтихов 2.0

Философские стихи

Философские стихи заставляют задуматься о вечном. В этой подборке — произведения, которые затрагивают глубинные вопросы бытия и человеческой души.

Стихи

Голас у спадчыну Будзе ўнукам наш голас чувацца У маўчанні магутных лясоў, Будзе вечнасць з зямлёю вітацца Праз подых жывых галасоў. Мы пакінем ім шэпт сваіх спраў, Што ў туманах стаяў на мяжы, Каб ніхто з іх не здрадзіў, не прапаў, Не забыў, адкуль родам, куды. Бо зямля наша — пчолы і жыта, Бо дарогі яе — як ланцуг, Дзе любоў да радзімы прапіта Ў кожны ліст, у блакіт, у густ. Хай жа ляжаць на плечы гады, Хай жа сцежка губляецца ў ржышчы, Мы пакінем ім светласць вады І агмень, што ў грудзях не згарыць. Будзе ўнукам наш голас чувацца Ў шэпце траў, у бязмежжы балот, Будзе вечнасць з зямлёю вітацца Праз жывы, непарыўны народ.
Край натхнення Тут словы і песні вытокі, Душа адпачыне ў цішы. Мой край — непаўторны, высокі, У светлай і шчырай душы. Тут вецер гушкае колас, І шчодрасць раскінула дол. Тут вусны шапчуць, як голас, І сэрца не ведае бол. Тут сад маладога світання, Тут жаўранаў звонкія дні. Тут зорнае сведчыць каханне, І шчасце, як жар, у агні. Тут казкі плывуць па расе, Тут музыка — гэта зямля. Тут край мой і праўда — у песні, што дух мой і песню мая. Я тут нарадзіўся і вырас, Тут продкі жылі, і я. Мой мілы, салодкі, найдаражэйшы, Ты ў сэрцы, як вечная плынь.
Мой край Тут словы і песні вытокі, Душа адпачыне ў цішы. Мой край — непаўторны, высокі, У светлай і шчырай душы. Тут рэчкі бягуць, як казкі, Лясы захоўваюць спакой. Тут ветры спяваюць па-просту І зоры глядзяць у прамой. Тут доля мая — як песня, Што поўніцца сонцам і зямлёй. Тут мары ўзлятаюць нябесна І сэрца прамаўляе з душой. Люблю я свой край сарамяжны, Дзе хаты смяюцца дабратой. Тут кожны куточак паэмы, Тут ветлівасць — лепшай мятой. Прыходзь у гэты прастор, Дзе ласка і мова жыве. Тут песня высока і проста Лунае, як сонца ў траве.
Сцяжына продкаў Сцяжына продкаў вядзе мяне Праз плошчы, вуліцы, двары, Дзе кожны дом, як талісман, Хавае таямніцы старыя. Вось камяніца з цёмных блокаў, Вось вежа, што глядзіць увысь, І ўсё, што продкі тут паклалі, Працягвае ў душы адбыцца. Я не адзін — са мною тыя, Хто будаваў і хто любіў, Хто пакідаў сляды жыцця І ў сэрцы горада застыў. І я прадоўжу іх дарогу, Няхай не лёгкую, але Тую, што праз гады і трывогі Вядзе да роднае зямлі.
Калыска Мсціслаў наш родны, калыска стагоддзяў, Твае муры — як абарона ад бур. Тут кожны камень гісторыю водзіць, І кожны вецер — бы сведка і суд. Тут вечары ціхія, поўныя дум, Тут сэрца б'ецца ў такт з зямлёй. Ты — наш камень, наш апошні прытулак, Мсціслаў, ты — наш вечны спакой.
✧ тег: філасофія ✧