Философские стихи
Философские стихи заставляют задуматься о вечном. В этой подборке — произведения, которые затрагивают глубинные вопросы бытия и человеческой души.
Стихи
Голас у спадчыну
Будзе ўнукам наш голас чувацца
У маўчанні магутных лясоў,
Будзе вечнасць з зямлёю вітацца
Праз подых жывых галасоў.
Мы пакінем ім шэпт сваіх спраў,
Што ў туманах стаяў на мяжы,
Каб ніхто з іх не здрадзіў, не прапаў,
Не забыў, адкуль родам, куды.
Бо зямля наша — пчолы і жыта,
Бо дарогі яе — як ланцуг,
Дзе любоў да радзімы прапіта
Ў кожны ліст, у блакіт, у густ.
Хай жа ляжаць на плечы гады,
Хай жа сцежка губляецца ў ржышчы,
Мы пакінем ім светласць вады
І агмень, што ў грудзях не згарыць.
Будзе ўнукам наш голас чувацца
Ў шэпце траў, у бязмежжы балот,
Будзе вечнасць з зямлёю вітацца
Праз жывы, непарыўны народ.
Край натхнення
Тут словы і песні вытокі,
Душа адпачыне ў цішы.
Мой край — непаўторны, высокі,
У светлай і шчырай душы.
Тут вецер гушкае колас,
І шчодрасць раскінула дол.
Тут вусны шапчуць, як голас,
І сэрца не ведае бол.
Тут сад маладога світання,
Тут жаўранаў звонкія дні.
Тут зорнае сведчыць каханне,
І шчасце, як жар, у агні.
Тут казкі плывуць па расе,
Тут музыка — гэта зямля.
Тут край мой і праўда — у песні,
што дух мой і песню мая.
Я тут нарадзіўся і вырас,
Тут продкі жылі, і я.
Мой мілы, салодкі, найдаражэйшы,
Ты ў сэрцы, як вечная плынь.
Мой край
Тут словы і песні вытокі,
Душа адпачыне ў цішы.
Мой край — непаўторны, высокі,
У светлай і шчырай душы.
Тут рэчкі бягуць, як казкі,
Лясы захоўваюць спакой.
Тут ветры спяваюць па-просту
І зоры глядзяць у прамой.
Тут доля мая — як песня,
Што поўніцца сонцам і зямлёй.
Тут мары ўзлятаюць нябесна
І сэрца прамаўляе з душой.
Люблю я свой край сарамяжны,
Дзе хаты смяюцца дабратой.
Тут кожны куточак паэмы,
Тут ветлівасць — лепшай мятой.
Прыходзь у гэты прастор,
Дзе ласка і мова жыве.
Тут песня высока і проста
Лунае, як сонца ў траве.
Сцяжына продкаў
Сцяжына продкаў вядзе мяне
Праз плошчы, вуліцы, двары,
Дзе кожны дом, як талісман,
Хавае таямніцы старыя.
Вось камяніца з цёмных блокаў,
Вось вежа, што глядзіць увысь,
І ўсё, што продкі тут паклалі,
Працягвае ў душы адбыцца.
Я не адзін — са мною тыя,
Хто будаваў і хто любіў,
Хто пакідаў сляды жыцця
І ў сэрцы горада застыў.
І я прадоўжу іх дарогу,
Няхай не лёгкую, але
Тую, што праз гады і трывогі
Вядзе да роднае зямлі.
Калыска
Мсціслаў наш родны, калыска стагоддзяў,
Твае муры — як абарона ад бур.
Тут кожны камень гісторыю водзіць,
І кожны вецер — бы сведка і суд.
Тут вечары ціхія, поўныя дум,
Тут сэрца б'ецца ў такт з зямлёй.
Ты — наш камень, наш апошні прытулак,
Мсціслаў, ты — наш вечны спакой.
✧ тег: філасофія ✧