Стихи о городе

Сцяжына продкаў Сцяжына продкаў вядзе мяне Праз плошчы, вуліцы, двары, Дзе кожны дом, як талісман, Хавае таямніцы старыя. Вось камяніца з цёмных блокаў, Вось вежа, што глядзіць увысь, І ўсё, што продкі тут паклалі, Працягвае ў душы адбыцца. Я не адзін — са мною тыя, Хто будаваў і хто любіў, Хто пакідаў сляды жыцця І ў сэрцы горада застыў. І я прадоўжу іх дарогу, Няхай не лёгкую, але Тую, што праз гады і трывогі Вядзе да роднае зямлі.

Пакліч продкаў Пакліч продкаў чуецца ў ветры, Што гушкае старыя дахі, І ў мурах, што бачылі шмат, Захоўваюць ціхія ўздыхі. Вуліцы, як жылы, бягуць, Плошчы — сэрца горада б'ецца, Кожны камень тут — як пасланец З мінулага, што не парвецца. Я стаю на скрыжаванні дарог І ўдыхаю пах старых ліп, Разумею: гэта мой парог, Мой пачатак, мой вечны кліп. Няхай час бяжыць, як рака, Горад продкаў жыве ўва мне, Яго песня — мая радка, Яго дух — у маёй вясне.

Горад продкаў Горад продкаў, дзе кожны камень Помніць крокі даўніх часоў, Дзе вітае рака світаннем І шумяць старыя дубы. Тут на плошчы гудзіць кірмаш, Смех дзяцей і песні людзей, А ў мурах — забыты расказ Аб жыцці, што цягнецца ўсё. Я іду па бруку старога, Чую голас продкаў сваіх: Яны шэпчуць: "Помні, дзіця, Ты — часцінка гэтай зямлі". І таму, калі сэрца млее, Я вяртаюся зноў сюды, Каб адчуць, як вечнасць лелее Горад продкаў, мой горад мары.

Сэрца Падняпроўя Мсціслаў, горад над ракой, Ты стаіш, як вартаўнік. У табе спакой і сіла, У табе жыццёвы ток. Твае вежы ў неба глянуць, Твае вуліцы шумяць. Мсціслаў, ты навекі з намі, Ты — наш сэрца, наш агонь.

Старажытны дух Мсціслаў, твае вуліцы вузкія Пахнуць ліпамі і мёдам. Тут стагоддзі, як пацеркі, Нанізаны на гады. Кожны двор — свая легенда, Кожны храм — нябесны звод. Мсціслаў, ты — наша спадчына, Наш сямейны ачаг.

Мсціслаў Мсціслаў, горад старажытны, На Дняпры стаіш спрадвеку. Твае муры — быццам шчыт, Захавалі тайну веку. Тут гісторыя жыве, Кожны камень — сведка славы. Мсціслаў, ты ў маёй душы Як святло на бераг праўды.

Сэрца Мсціслава Мсціслаў наш родны, горад вечнай славы, Ты ў сэрцы кожнага, хто тут жыве. Твае царквы, манастыры і хаты Захоўваюць цяпло ў сваёй душы. Няхай грымяць тут святы і кірмашы, Няхай расце дастатак і спакой. Мы любім цябе шчыра, ад душы, Мсціслаў наш родны, горад дарагі.

Любоў да Мсціслава Мсціслаў наш родны, я табой ганаруся, Твае праспекты, плошчы і сады. Тут ноччу зоркі ззяюць, быццам русы, І раніцай спяваюць салаўі. Я помню кожны завулак і дом, Дзе маленства майго прайшлі гады. Сябры, сям’я, усё, што нам дарагое, Звязана з табой на ўсе часы.

Спадчына Мсціслаў — гэта гонар, гэта наша спадчына, Тут кожны камень дыхае гісторыяй. Замчышча стаіць, як сведка няспыннага, І вецер шэпча нам пра славу продкаў. Мы зберагчы павінны гэты край, Каб нашы дзеці ведалі свой род. Няхай жыве Мсціслаў, як вечны рай, І кожны тут знаходзіць свой спакой.

Гонар зямлі Мсціслаў наш родны, старонка святая, Ты помніш вякі, што прайшлі над табой. Тут вежы стаяць, і званіца старая Ўзнялася ў неба сваёй галавой. Рака Сож бяжыць, як і ў даўнія годы, Дубы шапацяць над крутым берагам. Ты сэрцу дарагі, наш куток прыроды, Мы з табою звязаны навек, як адзін.

Сэрца горада Мсціслаў наш родны, ты — не проста горад, Ты — сэрца, што б'ецца ў грудзях зямлі. Твае плошчы, як далоні, раскрыты, Твае храмы — як малітвы ў вышыні. Тут людзі жывуць, як адно вялікае кола, Тут праца і лад, і спакой. Мсціслаў, ты — наш камень, наш аловак, Што піша гісторыю штодня рукой.

Калыска Мсціслаў наш родны, калыска стагоддзяў, Твае муры — як абарона ад бур. Тут кожны камень гісторыю водзіць, І кожны вецер — бы сведка і суд. Тут вечары ціхія, поўныя дум, Тут сэрца б'ецца ў такт з зямлёй. Ты — наш камень, наш апошні прытулак, Мсціслаў, ты — наш вечны спакой.

Голас зямлі Мсціслаў наш родны, ты — як песня з дзяцінства, Твае вуліцы памятаюць крокі продкаў. Тут рака цячэ ў бясконцасць, І дубы стаяць, як вартаўнікі годнасці. Тут неба нізкае, зорнае, блізкае, Тут зямля пахне хлебам і мёдам. Ты — наш бераг, наш прычал, наша прыстань, Мсціслаў, ты з намі ў сэрцы заўсёды.

Спадчына Мсціслаў наш родны, горад слаўных дзён, Дзе вежы глянуць у нябёсны звон. Твае сцены помняць старажытны гук, І вецер носіць продкаў ціхі стук. Тут кожны камень — летапіс жывы, Тут дух свабоды, мужнасці, красы. Хай горад квітнее, як сад вясны, І шчасце свеціць з кожнае зары.