ГенераторСтихов 2.0

Стихи о ностальгии

Стихотворения о ностальгии: о прошлом, о дорогих сердцу моментах, о том, что уже не вернуть. Погрузитесь в тёплые воспоминания вместе с поэтами.

Стихи

Куточак зямлі Ты такі ненаглядны — Мой радзімы куточак зямлі. Ты такі ненаглядны — Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы. Твае росныя травы імкнуцца ўгару, Дзе блакіт пазнаў шум дубровы, Дзе бярозы сплятаюць вясёлую гру, І жыве Нарачанская мова. Пойдзем разам па сцежках, дзе вецер гудзіць, Дзе жыта хвалюецца морам, Там, дзе маці чакае, і сэрца баліць, І спакой ахінае прасторай. Ты — спакой і адзіны прытулак душы, Натхненне і ціхі натхніцель, Ты — у сэрцы навек, як вянок з цішыні, Мой блакітны, жыццёвы асілак. Кожны вечар я чую твой шэпт верасовы, Кожны ранак твой подых пазнаю, І шчаслівы, што ў свеце ёсць востраў такі, Дзе я зноў маладым пабываю. Ты — не проста зямля, ты — маленства вяртанне, Ты — пачатак і вечны спакой, Працягні мне далонь, я ў тваім святле — Назаўжды стану роднай табой.
Родны кут Родны кут, як ты мне мілы! Твае лугі, лясы, палі — Успаміны даўніх сіл, Што ў сэрцы ціха зацвілі. Там рэчка ціха плыве між травы, На беразе стаіць стары дуб. Я чую шум рачной вады, Нібы то мілы шэпт душы. Вярбы схіліліся над вадой, У іх зялёны лісце звіў. Тут кожны кусцік мне радны, Бо ў ім — каханне дзён маладых. І хата белая здалёк Мігае ў залатых агнях. Успомню вечары каля печы, Дзе песні маці ціха йшлі. Заўжды вяртаюся сюды, Каб долы тыя абысці. Мой родны кут — мой лепшы свет, Яму я вечна буду петь.
Край мая калыханка Наш край яснавокі — З маленства любімы куток. Тут кожнай крыніцы вытокі, Тут кожны бяжыць ручаёк. Тут словы і песні вытокі, Душа адпачыне ў цішы. Мой край — непаўторны, высокі, У светлай і шчырай душы. Прайшлі праз гады і трывогі, Праз буры, вятры і дажджы. Ты — сцяг на жыццёвай дарозе, Ты — покліч у цёмнай начы. Лясы твае, рэкі і нівы — Мой скарб і святая зямля. Заўжды ты для сэрца зрабівы, Як маці, як неба, зямля. Красуеш у кожнай часіне, Квітнееш вясной у гаю. О, край мой, ты мара адзіны, Я песню табе запяю.
Горад продкаў Горад продкаў, дзе кожны камень Помніць крокі даўніх часоў, Дзе вітае рака світаннем І шумяць старыя дубы. Тут на плошчы гудзіць кірмаш, Смех дзяцей і песні людзей, А ў мурах — забыты расказ Аб жыцці, што цягнецца ўсё. Я іду па бруку старога, Чую голас продкаў сваіх: Яны шэпчуць: "Помні, дзіця, Ты — часцінка гэтай зямлі". І таму, калі сэрца млее, Я вяртаюся зноў сюды, Каб адчуць, як вечнасць лелее Горад продкаў, мой горад мары.
Любоў да Мсціслава Мсціслаў наш родны, я табой ганаруся, Твае праспекты, плошчы і сады. Тут ноччу зоркі ззяюць, быццам русы, І раніцай спяваюць салаўі. Я помню кожны завулак і дом, Дзе маленства майго прайшлі гады. Сябры, сям’я, усё, што нам дарагое, Звязана з табой на ўсе часы.
Голас зямлі Мсціслаў наш родны, ты — як песня з дзяцінства, Твае вуліцы памятаюць крокі продкаў. Тут рака цячэ ў бясконцасць, І дубы стаяць, як вартаўнікі годнасці. Тут неба нізкае, зорнае, блізкае, Тут зямля пахне хлебам і мёдам. Ты — наш бераг, наш прычал, наша прыстань, Мсціслаў, ты з намі ў сэрцы заўсёды.
✧ тег: настальгія ✧