Стихи о ностальгии
Стихотворения о ностальгии: о прошлом, о дорогих сердцу моментах, о том, что уже не вернуть. Погрузитесь в тёплые воспоминания вместе с поэтами.
Стихи
Куточак зямлі
Ты такі ненаглядны —
Мой радзімы куточак зямлі.
Ты такі ненаглядны —
Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы.
Твае росныя травы імкнуцца ўгару,
Дзе блакіт пазнаў шум дубровы,
Дзе бярозы сплятаюць вясёлую гру,
І жыве Нарачанская мова.
Пойдзем разам па сцежках, дзе вецер гудзіць,
Дзе жыта хвалюецца морам,
Там, дзе маці чакае, і сэрца баліць,
І спакой ахінае прасторай.
Ты — спакой і адзіны прытулак душы,
Натхненне і ціхі натхніцель,
Ты — у сэрцы навек, як вянок з цішыні,
Мой блакітны, жыццёвы асілак.
Кожны вечар я чую твой шэпт верасовы,
Кожны ранак твой подых пазнаю,
І шчаслівы, што ў свеце ёсць востраў такі,
Дзе я зноў маладым пабываю.
Ты — не проста зямля, ты — маленства вяртанне,
Ты — пачатак і вечны спакой,
Працягні мне далонь, я ў тваім святле —
Назаўжды стану роднай табой.
Родны кут
Родны кут, як ты мне мілы!
Твае лугі, лясы, палі —
Успаміны даўніх сіл,
Што ў сэрцы ціха зацвілі.
Там рэчка ціха плыве між травы,
На беразе стаіць стары дуб.
Я чую шум рачной вады,
Нібы то мілы шэпт душы.
Вярбы схіліліся над вадой,
У іх зялёны лісце звіў.
Тут кожны кусцік мне радны,
Бо ў ім — каханне дзён маладых.
І хата белая здалёк
Мігае ў залатых агнях.
Успомню вечары каля печы,
Дзе песні маці ціха йшлі.
Заўжды вяртаюся сюды,
Каб долы тыя абысці.
Мой родны кут — мой лепшы свет,
Яму я вечна буду петь.
Край мая калыханка
Наш край яснавокі —
З маленства любімы куток.
Тут кожнай крыніцы вытокі,
Тут кожны бяжыць ручаёк.
Тут словы і песні вытокі,
Душа адпачыне ў цішы.
Мой край — непаўторны, высокі,
У светлай і шчырай душы.
Прайшлі праз гады і трывогі,
Праз буры, вятры і дажджы.
Ты — сцяг на жыццёвай дарозе,
Ты — покліч у цёмнай начы.
Лясы твае, рэкі і нівы —
Мой скарб і святая зямля.
Заўжды ты для сэрца зрабівы,
Як маці, як неба, зямля.
Красуеш у кожнай часіне,
Квітнееш вясной у гаю.
О, край мой, ты мара адзіны,
Я песню табе запяю.
Горад продкаў
Горад продкаў, дзе кожны камень
Помніць крокі даўніх часоў,
Дзе вітае рака світаннем
І шумяць старыя дубы.
Тут на плошчы гудзіць кірмаш,
Смех дзяцей і песні людзей,
А ў мурах — забыты расказ
Аб жыцці, што цягнецца ўсё.
Я іду па бруку старога,
Чую голас продкаў сваіх:
Яны шэпчуць: "Помні, дзіця,
Ты — часцінка гэтай зямлі".
І таму, калі сэрца млее,
Я вяртаюся зноў сюды,
Каб адчуць, як вечнасць лелее
Горад продкаў, мой горад мары.
Любоў да Мсціслава
Мсціслаў наш родны, я табой ганаруся,
Твае праспекты, плошчы і сады.
Тут ноччу зоркі ззяюць, быццам русы,
І раніцай спяваюць салаўі.
Я помню кожны завулак і дом,
Дзе маленства майго прайшлі гады.
Сябры, сям’я, усё, што нам дарагое,
Звязана з табой на ўсе часы.
Голас зямлі
Мсціслаў наш родны, ты — як песня з дзяцінства,
Твае вуліцы памятаюць крокі продкаў.
Тут рака цячэ ў бясконцасць,
І дубы стаяць, як вартаўнікі годнасці.
Тут неба нізкае, зорнае, блізкае,
Тут зямля пахне хлебам і мёдам.
Ты — наш бераг, наш прычал, наша прыстань,
Мсціслаў, ты з намі ў сэрцы заўсёды.
✧ тег: настальгія ✧