Стихи о ностальгии

Горад продкаў Горад продкаў, дзе кожны камень Помніць крокі даўніх часоў, Дзе вітае рака світаннем І шумяць старыя дубы. Тут на плошчы гудзіць кірмаш, Смех дзяцей і песні людзей, А ў мурах — забыты расказ Аб жыцці, што цягнецца ўсё. Я іду па бруку старога, Чую голас продкаў сваіх: Яны шэпчуць: "Помні, дзіця, Ты — часцінка гэтай зямлі". І таму, калі сэрца млее, Я вяртаюся зноў сюды, Каб адчуць, як вечнасць лелее Горад продкаў, мой горад мары.

Любоў да Мсціслава Мсціслаў наш родны, я табой ганаруся, Твае праспекты, плошчы і сады. Тут ноччу зоркі ззяюць, быццам русы, І раніцай спяваюць салаўі. Я помню кожны завулак і дом, Дзе маленства майго прайшлі гады. Сябры, сям’я, усё, што нам дарагое, Звязана з табой на ўсе часы.

Голас зямлі Мсціслаў наш родны, ты — як песня з дзяцінства, Твае вуліцы памятаюць крокі продкаў. Тут рака цячэ ў бясконцасць, І дубы стаяць, як вартаўнікі годнасці. Тут неба нізкае, зорнае, блізкае, Тут зямля пахне хлебам і мёдам. Ты — наш бераг, наш прычал, наша прыстань, Мсціслаў, ты з намі ў сэрцы заўсёды.