ГенераторСтихов 2.0

Лірыка

Лірыка — это стихи о чувствах и переживаниях, о любви и разлуке, о счастье и печали. Здесь собраны самые искренние и трогательные произведения.

Стихи

Маўчанне лясоў Будзе ўнукам наш голас чувацца У маўчанні магутных лясоў, Будзе вечнасць з зямлёю вітацца Праз подых жывых галасоў. Як пачуюцца веснія громы, Як прачнецца ў балотах туман, Мы ім скажам: вы — наша аскома, Вы — наш сцяг, наш напеў, наш курган. Хай жа сэрца не знойдзе спакою, Пакуль чутны ў ім продкаў матыў, Каб заўсёды свяціла над мною Ўсё, што я ў гэтых песнях сатварыў. Мы не згінем у попеле часу, Мы ўваскрэснем у кожным зярня, Мы пакінем ім гэтую казку — Светлы шлях на радзіме, ў дабрэ. Будзе ўнукам наш голас чувацца У бясконцасці зорных начэй, Будзе вечнасць з зямлёю вітацца Ў кожным слове, што сэрцам гучыць.
Голас у спадчыну Будзе ўнукам наш голас чувацца У маўчанні магутных лясоў, Будзе вечнасць з зямлёю вітацца Праз подых жывых галасоў. Мы пакінем ім шэпт сваіх спраў, Што ў туманах стаяў на мяжы, Каб ніхто з іх не здрадзіў, не прапаў, Не забыў, адкуль родам, куды. Бо зямля наша — пчолы і жыта, Бо дарогі яе — як ланцуг, Дзе любоў да радзімы прапіта Ў кожны ліст, у блакіт, у густ. Хай жа ляжаць на плечы гады, Хай жа сцежка губляецца ў ржышчы, Мы пакінем ім светласць вады І агмень, што ў грудзях не згарыць. Будзе ўнукам наш голас чувацца Ў шэпце траў, у бязмежжы балот, Будзе вечнасць з зямлёю вітацца Праз жывы, непарыўны народ.
Звон над краінай Зноў узносіцца над зямлёю Калакольны, прыгожы звон. Сонца ўсходзіць тут і заходзіць, Асвячаючы краіну маю. Вось узняліся кветкі да сонца, І цудоўна пяюць салаўі, Вялізарныя рэкі, бясконца, Цягнуць у мора воды сваі. А на поплаве коні іржуць, Каснікі выйшлі ў поле з касой, Пчолы дружна гудуць у ражку, Пахне мёдам і свежай расой. Дзеці бегаюць па траўніку, Ў небе лётае белы бусел, Хтосьці грае на баяне ціха, Каб ніхто ў гэты час не заснуў. Я люблю гэты край, гэту зямлю, Дзе туманы плывуць над ракой, Дзе ў садзе спеюць яблыкі, Дзе жыве наш народ дарагі. Хай жа звон гэты гучна гучыць, Хай жа песня ляціць у прастор, Каб ніколі не змоўкла крыніца, Што жывіць нашы сэрцы і дом.
Куточак зямлі Ты такі ненаглядны — Мой радзімы куточак зямлі. Ты такі ненаглядны — Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы. Твае росныя травы імкнуцца ўгару, Дзе блакіт пазнаў шум дубровы, Дзе бярозы сплятаюць вясёлую гру, І жыве Нарачанская мова. Пойдзем разам па сцежках, дзе вецер гудзіць, Дзе жыта хвалюецца морам, Там, дзе маці чакае, і сэрца баліць, І спакой ахінае прасторай. Ты — спакой і адзіны прытулак душы, Натхненне і ціхі натхніцель, Ты — у сэрцы навек, як вянок з цішыні, Мой блакітны, жыццёвы асілак. Кожны вечар я чую твой шэпт верасовы, Кожны ранак твой подых пазнаю, І шчаслівы, што ў свеце ёсць востраў такі, Дзе я зноў маладым пабываю. Ты — не проста зямля, ты — маленства вяртанне, Ты — пачатак і вечны спакой, Працягні мне далонь, я ў тваім святле — Назаўжды стану роднай табой.
Сустрэча ў думках К табе я ў думках залятаю І там душою спачываю, Бы ў садзе, дзе расце вярба, Дзе ціха шэпчацца трава. Я чую голас твой здалёку, Ён, як напеў ракі глыбокай, І сэрца б'ецца ў такт з табой, Нібы вясной зямля жывой. Душой я ўвесь цябе кахаю, І ў думках ціха абдымаю, Ты — як святло ў цемры ночы, Як зоркі бляск у яснай высі. Хай адлегласць нас разлучае, І час бяжыць, не заўважае, Але ў сэрцы маім ты заўсёды, Як прыгажосць вясенняй прыроды. І калі сустрэнемся калісьці, Тады я праўду скажу чыста, Што ты — мой лёс, мая вясна, І без цябе душа адна.
Родны кут Родны кут, як ты мне мілы! Твае лугі, лясы, палі — Успаміны даўніх сіл, Што ў сэрцы ціха зацвілі. Там рэчка ціха плыве між травы, На беразе стаіць стары дуб. Я чую шум рачной вады, Нібы то мілы шэпт душы. Вярбы схіліліся над вадой, У іх зялёны лісце звіў. Тут кожны кусцік мне радны, Бо ў ім — каханне дзён маладых. І хата белая здалёк Мігае ў залатых агнях. Успомню вечары каля печы, Дзе песні маці ціха йшлі. Заўжды вяртаюся сюды, Каб долы тыя абысці. Мой родны кут — мой лепшы свет, Яму я вечна буду петь.
Край натхнення Тут словы і песні вытокі, Душа адпачыне ў цішы. Мой край — непаўторны, высокі, У светлай і шчырай душы. Тут вецер гушкае колас, І шчодрасць раскінула дол. Тут вусны шапчуць, як голас, І сэрца не ведае бол. Тут сад маладога світання, Тут жаўранаў звонкія дні. Тут зорнае сведчыць каханне, І шчасце, як жар, у агні. Тут казкі плывуць па расе, Тут музыка — гэта зямля. Тут край мой і праўда — у песні, што дух мой і песню мая. Я тут нарадзіўся і вырас, Тут продкі жылі, і я. Мой мілы, салодкі, найдаражэйшы, Ты ў сэрцы, як вечная плынь.
Мой край Тут словы і песні вытокі, Душа адпачыне ў цішы. Мой край — непаўторны, высокі, У светлай і шчырай душы. Тут рэчкі бягуць, як казкі, Лясы захоўваюць спакой. Тут ветры спяваюць па-просту І зоры глядзяць у прамой. Тут доля мая — як песня, Што поўніцца сонцам і зямлёй. Тут мары ўзлятаюць нябесна І сэрца прамаўляе з душой. Люблю я свой край сарамяжны, Дзе хаты смяюцца дабратой. Тут кожны куточак паэмы, Тут ветлівасць — лепшай мятой. Прыходзь у гэты прастор, Дзе ласка і мова жыве. Тут песня высока і проста Лунае, як сонца ў траве.
Радзімай ганаруся Мой край, ты — святло на світанні, Ты — ціхі напеў вечароў. Табой я жыву на світанні, Табой я бяру ўсё з гадоў. Твае залатыя палеткі, Блакітныя вочы азёр. Ад краю да самага боку Пяе маладзёжны прастор. У сэрцы маім ты жывеш, Як подых вятроў у гарах. Радзіму сваю я ўзношу У песнях, у вершах, у снах. Паклічаш мяне — я прымчуся З-за дальніх, нязнаных дарог. Без цябе я, як кветка бяздонная, Сярод чужых сцежак змаўчу. Я тут нарадзіўся і вырас, Тут дзедаў святыя сляды. Радзіма — ты матка, а я твой Маленькі сынок у жыцці. Дык будзь жа ты вечна квітнеючай, Красуйся, мая ты зямля! За ўсё табе дзякуй спяваю, За шчасце, што ты даравала.
Край мая калыханка Наш край яснавокі — З маленства любімы куток. Тут кожнай крыніцы вытокі, Тут кожны бяжыць ручаёк. Тут словы і песні вытокі, Душа адпачыне ў цішы. Мой край — непаўторны, высокі, У светлай і шчырай душы. Прайшлі праз гады і трывогі, Праз буры, вятры і дажджы. Ты — сцяг на жыццёвай дарозе, Ты — покліч у цёмнай начы. Лясы твае, рэкі і нівы — Мой скарб і святая зямля. Заўжды ты для сэрца зрабівы, Як маці, як неба, зямля. Красуеш у кожнай часіне, Квітнееш вясной у гаю. О, край мой, ты мара адзіны, Я песню табе запяю.
Пакліч продкаў Пакліч продкаў чуецца ў ветры, Што гушкае старыя дахі, І ў мурах, што бачылі шмат, Захоўваюць ціхія ўздыхі. Вуліцы, як жылы, бягуць, Плошчы — сэрца горада б'ецца, Кожны камень тут — як пасланец З мінулага, што не парвецца. Я стаю на скрыжаванні дарог І ўдыхаю пах старых ліп, Разумею: гэта мой парог, Мой пачатак, мой вечны кліп. Няхай час бяжыць, як рака, Горад продкаў жыве ўва мне, Яго песня — мая радка, Яго дух — у маёй вясне.
Зямля бацькоў Беларусь — мой край, мая зямля, Дзе бярозы, клёны і дубы. Тут спяваюць песні жураўлі, І шумяць прыгожыя сялібы. Сэрцу мілы гэтыя краі, Мова, што ад продкаў даражэй. Ты — крыніца, што цябе жывіць, І паклон табе — зямлі маёй.
✧ тег: лірыка ✧