Классические стихи
В этой подборке представлены классические стихотворения, ставшие золотым фондом поэзии.
Стихи
Голас у спадчыну
Будзе ўнукам наш голас чувацца
У маўчанні магутных лясоў,
Будзе вечнасць з зямлёю вітацца
Праз подых жывых галасоў.
Мы пакінем ім шэпт сваіх спраў,
Што ў туманах стаяў на мяжы,
Каб ніхто з іх не здрадзіў, не прапаў,
Не забыў, адкуль родам, куды.
Бо зямля наша — пчолы і жыта,
Бо дарогі яе — як ланцуг,
Дзе любоў да радзімы прапіта
Ў кожны ліст, у блакіт, у густ.
Хай жа ляжаць на плечы гады,
Хай жа сцежка губляецца ў ржышчы,
Мы пакінем ім светласць вады
І агмень, што ў грудзях не згарыць.
Будзе ўнукам наш голас чувацца
Ў шэпце траў, у бязмежжы балот,
Будзе вечнасць з зямлёю вітацца
Праз жывы, непарыўны народ.
Беларусь — мая спадчына
Ад Полацка да Брэста, ад Гродна да Віцебска,
Ляжыць мая краіна, нібы белы ліст,
Прасторам неакінутым, палескай цішынёй,
І кожны куточак — гэта спадчыны прыміт.
Тут Нёман і Дняпро, прыпяці і Дзвіна,
Свае вады нясуць у далеч векаву,
Тут Буйніцкае поле, дзе слава пахавана,
І мова наша звонкая, як срэбная трава.
Як цяжка нам далося быць сабой,
Праз войны, забароны, чорны боль Чарнобыля,
Але не зламалі дух твой, Беларусь,
Ты выжыла, хоць зямля была бяздоляй.
Я бачу новы дзень над роднаю зямлёй,
Дзе ўзнімаюцца гарады, шумяць заводы,
Дзе беларусы з беларускаю душой
Будуць жыць у міры, працаваць для свабоды.
Так будзь жа вечна ты, мая зямля,
З балотаў, з азёраў, з бяроз і з буслоў,
Мая краіна, мая сям'я,
Беларусь — мая гордасць, мая любоў.
Мая Беларусь
Край мой сінявокі, сінія лясы,
Дзе бярозы-птушкі, дзе грымяць грымоты,
Дзе на полі ветры, быццам верасняты,
І ў душы шумяць, як шумяць калёсы.
Ты ў палессе ціха золатам плывеш,
Паміж рэк і азёр, між балот і гаяў,
Сваю мову родную, як скарб, ты беражэш,
І ў сэрцы кожнага сына вечна жывеш.
Ты ў баях праславілася, край мой дарагі,
На чарнобыльскай ране ты слязу ацерла,
І сёння ты расцеш, як пасля навальніцы луг,
Каб у шчасці вольным сэрцам жыць, не ведаць гора.
Помню я, як у бязмежнай сіняве,
Бацька шэпча песню, маці падае на хлеб,
Ты — мая зямля, мая надзея,
Беларусь, ты — мой лёс і мой запавет.
Я люблю твае прасторы, твае нівы,
Тваю мову, што як медны звон гучыць,
Ты жыві, красуй, мая ты Беларусь,
Пакуль сонца над зямлёю будзе зіхацець.
✧ тег: класічны верш ✧