Стихи о любви
В этой подборке собраны стихи о любви – от первых робких чувств до глубоких переживаний.
Стихи
Мой тата
Мой тата, ты спяваеш так, што сэрца замірае,
Баян у руках тваіх пяе, як птушка ў маі.
Твае песні — як крыніца, што душу мне адмыкае,
Ты лепшы ў свеце, тата, гэта я ведаю без слоў.
Калі ты граеш, свет вакол цішэе і святлее,
І нават вецер за акном не смее парушыць цішыню.
Твой голас — быццам сонца промень, што мяне сагравае,
Я шчаслівы, што ты ёсць, і гэта я не змаўчу.
Ты навучыў мяне любіць і песні, і баян,
І кожны раз, калі ты граеш, я ганарыўся б ты,
Што маю такога тату — лепшага за ўсіх,
Які спявае ад душы і робіць свет дабрэйшым.
Лепшы тата
Ты — мой тата, ты — музыка свету,
Голас твой — цёплы прамень.
Песні твае, быццам кветкі,
Радуюць кожны дзень.
Як ты іграеш на баяне,
Слухае цэлая хата.
Ты — найлепшы, гэта праўда,
Мой дарагі, мой тата.
Спявай жа мне песні часцей,
Хай льюцца яны, як рэкі.
Няма цябе ў свеце лепей,
Ты — мой назаўжды навекі.
Татавы песні
Як ты спяваеш, мой тата,
Светлыя песні свае,
Сэрца маё, як у свяце,
Радасна б'ецца ў грудзях.
Ты на баяне іграеш —
Пальцы твае, як артыст,
Кожная нота ўзлятае,
Быццам вясёлы ліст.
Ты — найлепшы на свеце,
Гэта я ведаю, так.
Хай жа твае песні гэтыя
Льюцца, як звонкі мак.
Мой тата
Калі ты граеш на баяне,
Святлее робіцца ў хаце.
Твае песенкі, як зданне,
Не стоміцца слухаць, тата.
Твой голас — цёплы і ласкавы,
Ён лечыць сэрца і душу.
Ты лепшы ў свеце, гэта праўда,
Я гэта ведаць заўсёды хачу.
Спявай жа, тата, мне часцей,
Хай песня лёгка льецца.
Няма цябе на свеце лепей,
Мой тата, маё сонца.
Голас таты
Твой голас — музыка жывая,
Ён льецца, быццам ручаёк.
Баян твой сэрца закранае,
Як толькі ты бярэш ражок.
Ты песні добрыя спяваеш,
Што ў душу свецяць, як зара.
Ты лепшы тата на зямлі,
Цябе люблю я, як сябра.
Хай песні твае гучаць вечна,
Хай радасць льецца праз край.
Ты — мой герой, ты — мой найлепшы,
Ты — мой тата, ты — мой рай.
Татавы песні
Як ты граеш на баяне,
Свет вакол цвіце, як сад.
Сэрца радасна спявае,
І няма ўжо дарог назад.
Твае песні — быццам птушкі,
Што ляцяць у небасхіл.
Яны лечаць усе раны,
Даюць сілы і натхненне.
Ты найлепшы тата ў свеце,
Я ганаруся табой.
Твае песні, як праменьчык,
Свецяць ярка над зямлёй.
Мой тата — музыка
Мой тата — музыка жывая,
Яго баян пяе, звініць.
Калі ён грае, я ўспамінаю,
Як добра ў свеце гэтым жыць.
Ён песні добрыя спявае,
Што кранаюць да глыбіні.
І сэрца радасна спявае
У гэтыя шчаслівыя дні.
Ты лепшы тата ў цэлым свеце,
Цябе люблю я больш за ўсіх.
Твае мне песні, быццам дзеці,
Прыносяць радасць і ўсмех.
Тата-музыка
Мой тата грае на баяне,
Ягоны голас — як ручай.
Ён песняй сэрца мне кранае,
Ён мой найлепшы ў свеце тата.
Ягоны песні — быццам зоры,
Што свецяць цёпла ў цёмны час.
Яны разганяюць любыя хмары,
І радасць свеціцца ў вачах.
Ён лепшы ў свеце, я ўпэўнены,
Такіх, як ён, няма нідзе.
Ягоны песні — дар чароўны,
Яны са мной заўсёды і ўсюды.
Мой тата
Мой тата — музыкальны чалавек,
Ён на баяне грае кожны вечар.
Ягоны голас лёгкі, як прамень,
Ён песняй лечыць душу і сустрэчу.
Ягоны песні — радасць і цяпло,
У іх — і поле, і рака, і неба.
З ім у душы так светла і яснл,
Ён лепшы ў свеце, больш такога неба.
Калі ён грае, сціхае ўвесь двор,
І нават птушкі слухаюць на даху.
Мой тата — найвялікшы музыка,
Яго люблю я больш за ўсіх на свеце.
Найлепшы тата
Ты граеш на баяне так,
Што сэрца радасна спявае.
Твой голас — гэта цуд, не знак,
Ён душу мне асвятляе.
Якія песні ты спяваеш!
Яны як зоркі ў небе ззяюць.
Ты лепшы тата на зямлі,
Твае мелодыі — мае.
Люблю цябе, мой дарагі,
Ты — мой герой, мая апора.
Хай песні твае берагі
Заўсёды будуць, без дакору.
Баян і голас
Як ты спяваеш — птушкі замаўкаюць,
Баян твой плача і смяецца.
Мелодыі твае кранаюць,
І сэрца радасна б'ецца.
Ты лепшы тата, я гэта знаю,
Твае песні — мой абярэг.
Цябе заўсёды я жадаю,
Ты — мой найлепшы чалавек.
Хай песні твае льюцца вечна,
Хай радасць свеціцца ў вачах.
Ты — тата мой, і гэта вечна,
Ты — лепшы ў свеце, без ваганняў, ах!
Мой тата — музыка
Калі ты граеш на баяне,
Я слухаю, затаіўшы дых.
Твае мелодыі — як ззянне,
Яны гучаць у сэрцы ўсіх.
Твой голас — цёплы і глыбокі,
Ён песні лепшыя спявае.
І ў гэтым свеце адзінокім
Ён мне душу асвятляе.
Ты лепшы тата на планеце,
Цябе люблю я больш за ўсіх.
Твае падаркі — быццам кветкі,
А песні — радасць і суцяшэнне ў іх.
Калыханка для баяна
Мой тата — лепшы ў цэлым свеце,
Яго баян спявае ціха.
Ён грае так, што нават вецер
Спыняе свой нястрымны бег.
Я слухаю і ўсміхаюся,
Мне так спакойна і цёпла.
Няма нікога лепш за тату —
Ён мой асэнсаваны свет.
Наш баяніст
У нашай хаце часта гучыць
Баян — і сэрца замірае.
Мой тата грае — проста цуд,
Мелодыя ўзлятае ў неба.
Ён самы лепшы, самы родны,
Яго любоў — мая аснова.
Дзякуй табе, што ты са мной,
Што дарыш радасць кожны дзень.
Мой тата
Мой тата — самы лепшы ў свеце,
Ён добры, моцны і вясёлы.
Калі ён грае на баяне,
То радасць льецца ў кожны кут.
Яго мелодыі жывыя
Збіраюць сяброў і суседзяў.
І я ганаруся, што такі
Мой тата — лепшы на зямлі.
Звон над краінай
Зноў узносіцца над зямлёю
Калакольны, прыгожы звон.
Сонца ўсходзіць тут і заходзіць,
Асвячаючы краіну маю.
Вось узняліся кветкі да сонца,
І цудоўна пяюць салаўі,
Вялізарныя рэкі, бясконца,
Цягнуць у мора воды сваі.
А на поплаве коні іржуць,
Каснікі выйшлі ў поле з касой,
Пчолы дружна гудуць у ражку,
Пахне мёдам і свежай расой.
Дзеці бегаюць па траўніку,
Ў небе лётае белы бусел,
Хтосьці грае на баяне ціха,
Каб ніхто ў гэты час не заснуў.
Я люблю гэты край, гэту зямлю,
Дзе туманы плывуць над ракой,
Дзе ў садзе спеюць яблыкі,
Дзе жыве наш народ дарагі.
Хай жа звон гэты гучна гучыць,
Хай жа песня ляціць у прастор,
Каб ніколі не змоўкла крыніца,
Што жывіць нашы сэрцы і дом.
Мая старонка
Як цябе не любіць, зямля мая?
Твае шумныя лясы і сінь ракі.
Дзе неба глядзіцца ў люстэрка жывое,
Як дзіва, зямное, бязмежнае.
Успаміны ў сэрцы застыць не даюць,
Хаця час ляціць, быццам шпак.
Ты мне — крынічная вада,
Ты мне — калыска, цёплы знак.
Прыбягу тваімі сцежкамі я,
Дзе рунь на палях залаціцца.
Уздыхну начнымі начлегамі,
Каб зноў да цябе вярнуцца.
Родная зямля, ты мая душа,
Мяне да сябе папрасі.
Я прыйду, як па ранішняй расе,
Пакланяцца табе, прасі.
Сэрца Мсціслава
Мсціслаў наш родны, горад вечнай славы,
Ты ў сэрцы кожнага, хто тут жыве.
Твае царквы, манастыры і хаты
Захоўваюць цяпло ў сваёй душы.
Няхай грымяць тут святы і кірмашы,
Няхай расце дастатак і спакой.
Мы любім цябе шчыра, ад душы,
Мсціслаў наш родны, горад дарагі.
Любоў да Мсціслава
Мсціслаў наш родны, я табой ганаруся,
Твае праспекты, плошчы і сады.
Тут ноччу зоркі ззяюць, быццам русы,
І раніцай спяваюць салаўі.
Я помню кожны завулак і дом,
Дзе маленства майго прайшлі гады.
Сябры, сям’я, усё, што нам дарагое,
Звязана з табой на ўсе часы.
Гонар зямлі
Мсціслаў наш родны, старонка святая,
Ты помніш вякі, што прайшлі над табой.
Тут вежы стаяць, і званіца старая
Ўзнялася ў неба сваёй галавой.
Рака Сож бяжыць, як і ў даўнія годы,
Дубы шапацяць над крутым берагам.
Ты сэрцу дарагі, наш куток прыроды,
Мы з табою звязаны навек, як адзін.
Мая Беларусь
Край мой сінявокі, сінія лясы,
Дзе бярозы-птушкі, дзе грымяць грымоты,
Дзе на полі ветры, быццам верасняты,
І ў душы шумяць, як шумяць калёсы.
Ты ў палессе ціха золатам плывеш,
Паміж рэк і азёр, між балот і гаяў,
Сваю мову родную, як скарб, ты беражэш,
І ў сэрцы кожнага сына вечна жывеш.
Ты ў баях праславілася, край мой дарагі,
На чарнобыльскай ране ты слязу ацерла,
І сёння ты расцеш, як пасля навальніцы луг,
Каб у шчасці вольным сэрцам жыць, не ведаць гора.
Помню я, як у бязмежнай сіняве,
Бацька шэпча песню, маці падае на хлеб,
Ты — мая зямля, мая надзея,
Беларусь, ты — мой лёс і мой запавет.
Я люблю твае прасторы, твае нівы,
Тваю мову, што як медны звон гучыць,
Ты жыві, красуй, мая ты Беларусь,
Пакуль сонца над зямлёю будзе зіхацець.
✧ тег: любоў ✧