ГенераторСтихов 2.0

Стихи о любви

В этой подборке собраны стихи о любви – от первых робких чувств до глубоких переживаний.

Стихи

Мой тата Мой тата, ты спяваеш так, што сэрца замірае, Баян у руках тваіх пяе, як птушка ў маі. Твае песні — як крыніца, што душу мне адмыкае, Ты лепшы ў свеце, тата, гэта я ведаю без слоў. Калі ты граеш, свет вакол цішэе і святлее, І нават вецер за акном не смее парушыць цішыню. Твой голас — быццам сонца промень, што мяне сагравае, Я шчаслівы, што ты ёсць, і гэта я не змаўчу. Ты навучыў мяне любіць і песні, і баян, І кожны раз, калі ты граеш, я ганарыўся б ты, Што маю такога тату — лепшага за ўсіх, Які спявае ад душы і робіць свет дабрэйшым.
Лепшы тата Ты — мой тата, ты — музыка свету, Голас твой — цёплы прамень. Песні твае, быццам кветкі, Радуюць кожны дзень. Як ты іграеш на баяне, Слухае цэлая хата. Ты — найлепшы, гэта праўда, Мой дарагі, мой тата. Спявай жа мне песні часцей, Хай льюцца яны, як рэкі. Няма цябе ў свеце лепей, Ты — мой назаўжды навекі.
Татавы песні Як ты спяваеш, мой тата, Светлыя песні свае, Сэрца маё, як у свяце, Радасна б'ецца ў грудзях. Ты на баяне іграеш — Пальцы твае, як артыст, Кожная нота ўзлятае, Быццам вясёлы ліст. Ты — найлепшы на свеце, Гэта я ведаю, так. Хай жа твае песні гэтыя Льюцца, як звонкі мак.
Мой тата Калі ты граеш на баяне, Святлее робіцца ў хаце. Твае песенкі, як зданне, Не стоміцца слухаць, тата. Твой голас — цёплы і ласкавы, Ён лечыць сэрца і душу. Ты лепшы ў свеце, гэта праўда, Я гэта ведаць заўсёды хачу. Спявай жа, тата, мне часцей, Хай песня лёгка льецца. Няма цябе на свеце лепей, Мой тата, маё сонца.
Голас таты Твой голас — музыка жывая, Ён льецца, быццам ручаёк. Баян твой сэрца закранае, Як толькі ты бярэш ражок. Ты песні добрыя спяваеш, Што ў душу свецяць, як зара. Ты лепшы тата на зямлі, Цябе люблю я, як сябра. Хай песні твае гучаць вечна, Хай радасць льецца праз край. Ты — мой герой, ты — мой найлепшы, Ты — мой тата, ты — мой рай.
Татавы песні Як ты граеш на баяне, Свет вакол цвіце, як сад. Сэрца радасна спявае, І няма ўжо дарог назад. Твае песні — быццам птушкі, Што ляцяць у небасхіл. Яны лечаць усе раны, Даюць сілы і натхненне. Ты найлепшы тата ў свеце, Я ганаруся табой. Твае песні, як праменьчык, Свецяць ярка над зямлёй.
Мой тата — музыка Мой тата — музыка жывая, Яго баян пяе, звініць. Калі ён грае, я ўспамінаю, Як добра ў свеце гэтым жыць. Ён песні добрыя спявае, Што кранаюць да глыбіні. І сэрца радасна спявае У гэтыя шчаслівыя дні. Ты лепшы тата ў цэлым свеце, Цябе люблю я больш за ўсіх. Твае мне песні, быццам дзеці, Прыносяць радасць і ўсмех.
Тата-музыка Мой тата грае на баяне, Ягоны голас — як ручай. Ён песняй сэрца мне кранае, Ён мой найлепшы ў свеце тата. Ягоны песні — быццам зоры, Што свецяць цёпла ў цёмны час. Яны разганяюць любыя хмары, І радасць свеціцца ў вачах. Ён лепшы ў свеце, я ўпэўнены, Такіх, як ён, няма нідзе. Ягоны песні — дар чароўны, Яны са мной заўсёды і ўсюды.
Мой тата Мой тата — музыкальны чалавек, Ён на баяне грае кожны вечар. Ягоны голас лёгкі, як прамень, Ён песняй лечыць душу і сустрэчу. Ягоны песні — радасць і цяпло, У іх — і поле, і рака, і неба. З ім у душы так светла і яснл, Ён лепшы ў свеце, больш такога неба. Калі ён грае, сціхае ўвесь двор, І нават птушкі слухаюць на даху. Мой тата — найвялікшы музыка, Яго люблю я больш за ўсіх на свеце.
Найлепшы тата Ты граеш на баяне так, Што сэрца радасна спявае. Твой голас — гэта цуд, не знак, Ён душу мне асвятляе. Якія песні ты спяваеш! Яны як зоркі ў небе ззяюць. Ты лепшы тата на зямлі, Твае мелодыі — мае. Люблю цябе, мой дарагі, Ты — мой герой, мая апора. Хай песні твае берагі Заўсёды будуць, без дакору.
Баян і голас Як ты спяваеш — птушкі замаўкаюць, Баян твой плача і смяецца. Мелодыі твае кранаюць, І сэрца радасна б'ецца. Ты лепшы тата, я гэта знаю, Твае песні — мой абярэг. Цябе заўсёды я жадаю, Ты — мой найлепшы чалавек. Хай песні твае льюцца вечна, Хай радасць свеціцца ў вачах. Ты — тата мой, і гэта вечна, Ты — лепшы ў свеце, без ваганняў, ах!
Мой тата — музыка Калі ты граеш на баяне, Я слухаю, затаіўшы дых. Твае мелодыі — як ззянне, Яны гучаць у сэрцы ўсіх. Твой голас — цёплы і глыбокі, Ён песні лепшыя спявае. І ў гэтым свеце адзінокім Ён мне душу асвятляе. Ты лепшы тата на планеце, Цябе люблю я больш за ўсіх. Твае падаркі — быццам кветкі, А песні — радасць і суцяшэнне ў іх.
Калыханка для баяна Мой тата — лепшы ў цэлым свеце, Яго баян спявае ціха. Ён грае так, што нават вецер Спыняе свой нястрымны бег. Я слухаю і ўсміхаюся, Мне так спакойна і цёпла. Няма нікога лепш за тату — Ён мой асэнсаваны свет.
Наш баяніст У нашай хаце часта гучыць Баян — і сэрца замірае. Мой тата грае — проста цуд, Мелодыя ўзлятае ў неба. Ён самы лепшы, самы родны, Яго любоў — мая аснова. Дзякуй табе, што ты са мной, Што дарыш радасць кожны дзень.
Мой тата Мой тата — самы лепшы ў свеце, Ён добры, моцны і вясёлы. Калі ён грае на баяне, То радасць льецца ў кожны кут. Яго мелодыі жывыя Збіраюць сяброў і суседзяў. І я ганаруся, што такі Мой тата — лепшы на зямлі.
Звон над краінай Зноў узносіцца над зямлёю Калакольны, прыгожы звон. Сонца ўсходзіць тут і заходзіць, Асвячаючы краіну маю. Вось узняліся кветкі да сонца, І цудоўна пяюць салаўі, Вялізарныя рэкі, бясконца, Цягнуць у мора воды сваі. А на поплаве коні іржуць, Каснікі выйшлі ў поле з касой, Пчолы дружна гудуць у ражку, Пахне мёдам і свежай расой. Дзеці бегаюць па траўніку, Ў небе лётае белы бусел, Хтосьці грае на баяне ціха, Каб ніхто ў гэты час не заснуў. Я люблю гэты край, гэту зямлю, Дзе туманы плывуць над ракой, Дзе ў садзе спеюць яблыкі, Дзе жыве наш народ дарагі. Хай жа звон гэты гучна гучыць, Хай жа песня ляціць у прастор, Каб ніколі не змоўкла крыніца, Што жывіць нашы сэрцы і дом.
Мая старонка Як цябе не любіць, зямля мая? Твае шумныя лясы і сінь ракі. Дзе неба глядзіцца ў люстэрка жывое, Як дзіва, зямное, бязмежнае. Успаміны ў сэрцы застыць не даюць, Хаця час ляціць, быццам шпак. Ты мне — крынічная вада, Ты мне — калыска, цёплы знак. Прыбягу тваімі сцежкамі я, Дзе рунь на палях залаціцца. Уздыхну начнымі начлегамі, Каб зноў да цябе вярнуцца. Родная зямля, ты мая душа, Мяне да сябе папрасі. Я прыйду, як па ранішняй расе, Пакланяцца табе, прасі.
Сэрца Мсціслава Мсціслаў наш родны, горад вечнай славы, Ты ў сэрцы кожнага, хто тут жыве. Твае царквы, манастыры і хаты Захоўваюць цяпло ў сваёй душы. Няхай грымяць тут святы і кірмашы, Няхай расце дастатак і спакой. Мы любім цябе шчыра, ад душы, Мсціслаў наш родны, горад дарагі.
Любоў да Мсціслава Мсціслаў наш родны, я табой ганаруся, Твае праспекты, плошчы і сады. Тут ноччу зоркі ззяюць, быццам русы, І раніцай спяваюць салаўі. Я помню кожны завулак і дом, Дзе маленства майго прайшлі гады. Сябры, сям’я, усё, што нам дарагое, Звязана з табой на ўсе часы.
Гонар зямлі Мсціслаў наш родны, старонка святая, Ты помніш вякі, што прайшлі над табой. Тут вежы стаяць, і званіца старая Ўзнялася ў неба сваёй галавой. Рака Сож бяжыць, як і ў даўнія годы, Дубы шапацяць над крутым берагам. Ты сэрцу дарагі, наш куток прыроды, Мы з табою звязаны навек, як адзін.
Мая Беларусь Край мой сінявокі, сінія лясы, Дзе бярозы-птушкі, дзе грымяць грымоты, Дзе на полі ветры, быццам верасняты, І ў душы шумяць, як шумяць калёсы. Ты ў палессе ціха золатам плывеш, Паміж рэк і азёр, між балот і гаяў, Сваю мову родную, як скарб, ты беражэш, І ў сэрцы кожнага сына вечна жывеш. Ты ў баях праславілася, край мой дарагі, На чарнобыльскай ране ты слязу ацерла, І сёння ты расцеш, як пасля навальніцы луг, Каб у шчасці вольным сэрцам жыць, не ведаць гора. Помню я, як у бязмежнай сіняве, Бацька шэпча песню, маці падае на хлеб, Ты — мая зямля, мая надзея, Беларусь, ты — мой лёс і мой запавет. Я люблю твае прасторы, твае нівы, Тваю мову, што як медны звон гучыць, Ты жыві, красуй, мая ты Беларусь, Пакуль сонца над зямлёю будзе зіхацець.
✧ тег: любоў ✧