Стихи о традициях

Сэрца маё Ты такі ненаглядны — Мой радзімы куточак зямлі. Ты такі ненаглядны — Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы. Тут бярозы, як свечкі, стаяць уздоўж ніў, І раса на траве, як сляза, Тут у ціхіх азёрах спакой назаўжды, І высока блакітная раса. Я з табой нарадзіўся, з табой і памру, Ты — мой скарб, мая вечная цуд, Хай грымяць у свеце вятры, не маўчу, Бо цябе я ў сэрцы нясу. Ты — званіца, што звоніць світаннем калісь, Ты — крыніца жывой чыстаты, Ты — той дом, куды сэрца заўжды імкнецца, Край, дзе бацькаўскага водару сляды. Хай шмат міль паміж намі, але я чую зноў: Твой напеў, твой спакой, твой супакой, Ты — мая калыханка, радзімая кроў, Не старэеш з гадамі, рукой падаеш. О, краіна буслоў, мой блакітны спакой, Ты — прытулак душы на зямлі, З табой сэрца маё назаўжды, назаўжды, Куточак, дзе крылы буслы.