Лірыка
Лірыка — это стихи о чувствах и переживаниях, о любви и разлуке, о счастье и печали. Здесь собраны самые искренние и трогательные произведения.
Стихи
Зямля бацькоў
Беларусь — мой край, мая зямля,
Дзе бярозы, клёны і дубы.
Тут спяваюць песні жураўлі,
І шумяць прыгожыя сялібы.
Сэрцу мілы гэтыя краі,
Мова, што ад продкаў даражэй.
Ты — крыніца, што цябе жывіць,
І паклон табе — зямлі маёй.
Пакліч продкаў
Пакліч продкаў чуецца ў ветры,
Што гушкае старыя дахі,
І ў мурах, што бачылі шмат,
Захоўваюць ціхія ўздыхі.
Вуліцы, як жылы, бягуць,
Плошчы — сэрца горада б'ецца,
Кожны камень тут — як пасланец
З мінулага, што не парвецца.
Я стаю на скрыжаванні дарог
І ўдыхаю пах старых ліп,
Разумею: гэта мой парог,
Мой пачатак, мой вечны кліп.
Няхай час бяжыць, як рака,
Горад продкаў жыве ўва мне,
Яго песня — мая радка,
Яго дух — у маёй вясне.
Радзімай ганаруся
Мой край, ты — святло на світанні,
Ты — ціхі напеў вечароў.
Табой я жыву на світанні,
Табой я бяру ўсё з гадоў.
Твае залатыя палеткі,
Блакітныя вочы азёр.
Ад краю да самага боку
Пяе маладзёжны прастор.
У сэрцы маім ты жывеш,
Як подых вятроў у гарах.
Радзіму сваю я ўзношу
У песнях, у вершах, у снах.
Паклічаш мяне — я прымчуся
З-за дальніх, нязнаных дарог.
Без цябе я, як кветка бяздонная,
Сярод чужых сцежак змаўчу.
Я тут нарадзіўся і вырас,
Тут дзедаў святыя сляды.
Радзіма — ты матка, а я твой
Маленькі сынок у жыцці.
Дык будзь жа ты вечна квітнеючай,
Красуйся, мая ты зямля!
За ўсё табе дзякуй спяваю,
За шчасце, што ты даравала.
Край мая калыханка
Наш край яснавокі —
З маленства любімы куток.
Тут кожнай крыніцы вытокі,
Тут кожны бяжыць ручаёк.
Тут словы і песні вытокі,
Душа адпачыне ў цішы.
Мой край — непаўторны, высокі,
У светлай і шчырай душы.
Прайшлі праз гады і трывогі,
Праз буры, вятры і дажджы.
Ты — сцяг на жыццёвай дарозе,
Ты — покліч у цёмнай начы.
Лясы твае, рэкі і нівы —
Мой скарб і святая зямля.
Заўжды ты для сэрца зрабівы,
Як маці, як неба, зямля.
Красуеш у кожнай часіне,
Квітнееш вясной у гаю.
О, край мой, ты мара адзіны,
Я песню табе запяю.
Край натхнення
Тут словы і песні вытокі,
Душа адпачыне ў цішы.
Мой край — непаўторны, высокі,
У светлай і шчырай душы.
Тут вецер гушкае колас,
І шчодрасць раскінула дол.
Тут вусны шапчуць, як голас,
І сэрца не ведае бол.
Тут сад маладога світання,
Тут жаўранаў звонкія дні.
Тут зорнае сведчыць каханне,
І шчасце, як жар, у агні.
Тут казкі плывуць па расе,
Тут музыка — гэта зямля.
Тут край мой і праўда — у песні,
што дух мой і песню мая.
Я тут нарадзіўся і вырас,
Тут продкі жылі, і я.
Мой мілы, салодкі, найдаражэйшы,
Ты ў сэрцы, як вечная плынь.
Мой край
Тут словы і песні вытокі,
Душа адпачыне ў цішы.
Мой край — непаўторны, высокі,
У светлай і шчырай душы.
Тут рэчкі бягуць, як казкі,
Лясы захоўваюць спакой.
Тут ветры спяваюць па-просту
І зоры глядзяць у прамой.
Тут доля мая — як песня,
Што поўніцца сонцам і зямлёй.
Тут мары ўзлятаюць нябесна
І сэрца прамаўляе з душой.
Люблю я свой край сарамяжны,
Дзе хаты смяюцца дабратой.
Тут кожны куточак паэмы,
Тут ветлівасць — лепшай мятой.
Прыходзь у гэты прастор,
Дзе ласка і мова жыве.
Тут песня высока і проста
Лунае, як сонца ў траве.
Родны кут
Родны кут, як ты мне мілы!
Твае лугі, лясы, палі —
Успаміны даўніх сіл,
Што ў сэрцы ціха зацвілі.
Там рэчка ціха плыве між травы,
На беразе стаіць стары дуб.
Я чую шум рачной вады,
Нібы то мілы шэпт душы.
Вярбы схіліліся над вадой,
У іх зялёны лісце звіў.
Тут кожны кусцік мне радны,
Бо ў ім — каханне дзён маладых.
І хата белая здалёк
Мігае ў залатых агнях.
Успомню вечары каля печы,
Дзе песні маці ціха йшлі.
Заўжды вяртаюся сюды,
Каб долы тыя абысці.
Мой родны кут — мой лепшы свет,
Яму я вечна буду петь.
Сустрэча ў думках
К табе я ў думках залятаю
І там душою спачываю,
Бы ў садзе, дзе расце вярба,
Дзе ціха шэпчацца трава.
Я чую голас твой здалёку,
Ён, як напеў ракі глыбокай,
І сэрца б'ецца ў такт з табой,
Нібы вясной зямля жывой.
Душой я ўвесь цябе кахаю,
І ў думках ціха абдымаю,
Ты — як святло ў цемры ночы,
Як зоркі бляск у яснай высі.
Хай адлегласць нас разлучае,
І час бяжыць, не заўважае,
Але ў сэрцы маім ты заўсёды,
Як прыгажосць вясенняй прыроды.
І калі сустрэнемся калісьці,
Тады я праўду скажу чыста,
Што ты — мой лёс, мая вясна,
І без цябе душа адна.
Куточак зямлі
Ты такі ненаглядны —
Мой радзімы куточак зямлі.
Ты такі ненаглядны —
Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы.
Твае росныя травы імкнуцца ўгару,
Дзе блакіт пазнаў шум дубровы,
Дзе бярозы сплятаюць вясёлую гру,
І жыве Нарачанская мова.
Пойдзем разам па сцежках, дзе вецер гудзіць,
Дзе жыта хвалюецца морам,
Там, дзе маці чакае, і сэрца баліць,
І спакой ахінае прасторай.
Ты — спакой і адзіны прытулак душы,
Натхненне і ціхі натхніцель,
Ты — у сэрцы навек, як вянок з цішыні,
Мой блакітны, жыццёвы асілак.
Кожны вечар я чую твой шэпт верасовы,
Кожны ранак твой подых пазнаю,
І шчаслівы, што ў свеце ёсць востраў такі,
Дзе я зноў маладым пабываю.
Ты — не проста зямля, ты — маленства вяртанне,
Ты — пачатак і вечны спакой,
Працягні мне далонь, я ў тваім святле —
Назаўжды стану роднай табой.
Звон над краінай
Зноў узносіцца над зямлёю
Калакольны, прыгожы звон.
Сонца ўсходзіць тут і заходзіць,
Асвячаючы краіну маю.
Вось узняліся кветкі да сонца,
І цудоўна пяюць салаўі,
Вялізарныя рэкі, бясконца,
Цягнуць у мора воды сваі.
А на поплаве коні іржуць,
Каснікі выйшлі ў поле з касой,
Пчолы дружна гудуць у ражку,
Пахне мёдам і свежай расой.
Дзеці бегаюць па траўніку,
Ў небе лётае белы бусел,
Хтосьці грае на баяне ціха,
Каб ніхто ў гэты час не заснуў.
Я люблю гэты край, гэту зямлю,
Дзе туманы плывуць над ракой,
Дзе ў садзе спеюць яблыкі,
Дзе жыве наш народ дарагі.
Хай жа звон гэты гучна гучыць,
Хай жа песня ляціць у прастор,
Каб ніколі не змоўкла крыніца,
Што жывіць нашы сэрцы і дом.
Маўчанне лясоў
Будзе ўнукам наш голас чувацца
У маўчанні магутных лясоў,
Будзе вечнасць з зямлёю вітацца
Праз подых жывых галасоў.
Як пачуюцца веснія громы,
Як прачнецца ў балотах туман,
Мы ім скажам: вы — наша аскома,
Вы — наш сцяг, наш напеў, наш курган.
Хай жа сэрца не знойдзе спакою,
Пакуль чутны ў ім продкаў матыў,
Каб заўсёды свяціла над мною
Ўсё, што я ў гэтых песнях сатварыў.
Мы не згінем у попеле часу,
Мы ўваскрэснем у кожным зярня,
Мы пакінем ім гэтую казку —
Светлы шлях на радзіме, ў дабрэ.
Будзе ўнукам наш голас чувацца
У бясконцасці зорных начэй,
Будзе вечнасць з зямлёю вітацца
Ў кожным слове, што сэрцам гучыць.
Голас у спадчыну
Будзе ўнукам наш голас чувацца
У маўчанні магутных лясоў,
Будзе вечнасць з зямлёю вітацца
Праз подых жывых галасоў.
Мы пакінем ім шэпт сваіх спраў,
Што ў туманах стаяў на мяжы,
Каб ніхто з іх не здрадзіў, не прапаў,
Не забыў, адкуль родам, куды.
Бо зямля наша — пчолы і жыта,
Бо дарогі яе — як ланцуг,
Дзе любоў да радзімы прапіта
Ў кожны ліст, у блакіт, у густ.
Хай жа ляжаць на плечы гады,
Хай жа сцежка губляецца ў ржышчы,
Мы пакінем ім светласць вады
І агмень, што ў грудзях не згарыць.
Будзе ўнукам наш голас чувацца
Ў шэпце траў, у бязмежжы балот,
Будзе вечнасць з зямлёю вітацца
Праз жывы, непарыўны народ.
✧ тег: лірыка ✧