Вершы пра Радзіму

Куточак зямлі Ты такі ненаглядны — Мой радзімы куточак зямлі. Ты такі ненаглядны — Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы. Твае росныя травы імкнуцца ўгару, Дзе блакіт пазнаў шум дубровы, Дзе бярозы сплятаюць вясёлую гру, І жыве Нарачанская мова. Пойдзем разам па сцежках, дзе вецер гудзіць, Дзе жыта хвалюецца морам, Там, дзе маці чакае, і сэрца баліць, І спакой ахінае прасторай. Ты — спакой і адзіны прытулак душы, Натхненне і ціхі натхніцель, Ты — у сэрцы навек, як вянок з цішыні, Мой блакітны, жыццёвы асілак. Кожны вечар я чую твой шэпт верасовы, Кожны ранак твой подых пазнаю, І шчаслівы, што ў свеце ёсць востраў такі, Дзе я зноў маладым пабываю. Ты — не проста зямля, ты — маленства вяртанне, Ты — пачатак і вечны спакой, Працягні мне далонь, я ў тваім святле — Назаўжды стану роднай табой.

Сэрца маё Ты такі ненаглядны — Мой радзімы куточак зямлі. Ты такі ненаглядны — Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы. Тут бярозы, як свечкі, стаяць уздоўж ніў, І раса на траве, як сляза, Тут у ціхіх азёрах спакой назаўжды, І высока блакітная раса. Я з табой нарадзіўся, з табой і памру, Ты — мой скарб, мая вечная цуд, Хай грымяць у свеце вятры, не маўчу, Бо цябе я ў сэрцы нясу. Ты — званіца, што звоніць світаннем калісь, Ты — крыніца жывой чыстаты, Ты — той дом, куды сэрца заўжды імкнецца, Край, дзе бацькаўскага водару сляды. Хай шмат міль паміж намі, але я чую зноў: Твой напеў, твой спакой, твой супакой, Ты — мая калыханка, радзімая кроў, Не старэеш з гадамі, рукой падаеш. О, краіна буслоў, мой блакітны спакой, Ты — прытулак душы на зямлі, З табой сэрца маё назаўжды, назаўжды, Куточак, дзе крылы буслы.