Стихи о наследии

Спадчына Мсціслаў — гэта гонар, гэта наша спадчына, Тут кожны камень дыхае гісторыяй. Замчышча стаіць, як сведка няспыннага, І вецер шэпча нам пра славу продкаў. Мы зберагчы павінны гэты край, Каб нашы дзеці ведалі свой род. Няхай жыве Мсціслаў, як вечны рай, І кожны тут знаходзіць свой спакой.

Горад продкаў Горад продкаў, дзе кожны камень Помніць крокі даўніх часоў, Дзе вітае рака світаннем І шумяць старыя дубы. Тут на плошчы гудзіць кірмаш, Смех дзяцей і песні людзей, А ў мурах — забыты расказ Аб жыцці, што цягнецца ўсё. Я іду па бруку старога, Чую голас продкаў сваіх: Яны шэпчуць: "Помні, дзіця, Ты — часцінка гэтай зямлі". І таму, калі сэрца млее, Я вяртаюся зноў сюды, Каб адчуць, як вечнасць лелее Горад продкаў, мой горад мары.

Наша спадчына Учора мы з табой былі ў дарозе, Праз буры, праз вятры, праз цемру дзён. Трымалі мы зямлю ў сваёй трывозе, І кожны быў на варце, як шаблён. Сёння мы глядзім у вочы заўтра, І ў сэрцах нашых — вечны агонь. Мы — беларусы, мы — адно племя, І наша мова — як святы амбон. Мы помнім продкаў, іхнія сцяжыны, Дзе кожны крок — як запавет жыцця. І хоць ляжаць на полі паўцяжкіх глін, Мы ўстанем зноў, як вясна расцвітае. Над Нёманам і Дняпром шумяць дубровы, І ў кожнай хаце — хлеб і цёплы свет. Мы — беларусы, ганарымся словам, Што праз стагоддзі да нас даляцеў. Так будзем разам, сёння і навекі, Зямлю сваю любіць і берагчы. Бо мы — народ, і мы — адзіныя, І наша будучыня — у нашых руках.