Горад продкаў — вершы

Горад продкаў Горад продкаў, дзе кожны камень Помніць крокі даўніх часоў, Дзе вітае рака світаннем І шумяць старыя дубы. Тут на плошчы гудзіць кірмаш, Смех дзяцей і песні людзей, А ў мурах — забыты расказ Аб жыцці, што цягнецца ўсё. Я іду па бруку старога, Чую голас продкаў сваіх: Яны шэпчуць: "Помні, дзіця, Ты — часцінка гэтай зямлі". І таму, калі сэрца млее, Я вяртаюся зноў сюды, Каб адчуць, як вечнасць лелее Горад продкаў, мой горад мары.

Пакліч продкаў Пакліч продкаў чуецца ў ветры, Што гушкае старыя дахі, І ў мурах, што бачылі шмат, Захоўваюць ціхія ўздыхі. Вуліцы, як жылы, бягуць, Плошчы — сэрца горада б'ецца, Кожны камень тут — як пасланец З мінулага, што не парвецца. Я стаю на скрыжаванні дарог І ўдыхаю пах старых ліп, Разумею: гэта мой парог, Мой пачатак, мой вечны кліп. Няхай час бяжыць, як рака, Горад продкаў жыве ўва мне, Яго песня — мая радка, Яго дух — у маёй вясне.

Сцяжына продкаў Сцяжына продкаў вядзе мяне Праз плошчы, вуліцы, двары, Дзе кожны дом, як талісман, Хавае таямніцы старыя. Вось камяніца з цёмных блокаў, Вось вежа, што глядзіць увысь, І ўсё, што продкі тут паклалі, Працягвае ў душы адбыцца. Я не адзін — са мною тыя, Хто будаваў і хто любіў, Хто пакідаў сляды жыцця І ў сэрцы горада застыў. І я прадоўжу іх дарогу, Няхай не лёгкую, але Тую, што праз гады і трывогі Вядзе да роднае зямлі.