ГенераторСтихов 2.0

Стихи о природе

Здесь представлены стихи, в которых авторы воспевают красоту природы – от рассветов до закатов.

Стихи

Беларусь — мая спадчына Ад Полацка да Брэста, ад Гродна да Віцебска, Ляжыць мая краіна, нібы белы ліст, Прасторам неакінутым, палескай цішынёй, І кожны куточак — гэта спадчыны прыміт. Тут Нёман і Дняпро, прыпяці і Дзвіна, Свае вады нясуць у далеч векаву, Тут Буйніцкае поле, дзе слава пахавана, І мова наша звонкая, як срэбная трава. Як цяжка нам далося быць сабой, Праз войны, забароны, чорны боль Чарнобыля, Але не зламалі дух твой, Беларусь, Ты выжыла, хоць зямля была бяздоляй. Я бачу новы дзень над роднаю зямлёй, Дзе ўзнімаюцца гарады, шумяць заводы, Дзе беларусы з беларускаю душой Будуць жыць у міры, працаваць для свабоды. Так будзь жа вечна ты, мая зямля, З балотаў, з азёраў, з бяроз і з буслоў, Мая краіна, мая сям'я, Беларусь — мая гордасць, мая любоў.
Мая Беларусь Край мой сінявокі, сінія лясы, Дзе бярозы-птушкі, дзе грымяць грымоты, Дзе на полі ветры, быццам верасняты, І ў душы шумяць, як шумяць калёсы. Ты ў палессе ціха золатам плывеш, Паміж рэк і азёр, між балот і гаяў, Сваю мову родную, як скарб, ты беражэш, І ў сэрцы кожнага сына вечна жывеш. Ты ў баях праславілася, край мой дарагі, На чарнобыльскай ране ты слязу ацерла, І сёння ты расцеш, як пасля навальніцы луг, Каб у шчасці вольным сэрцам жыць, не ведаць гора. Помню я, як у бязмежнай сіняве, Бацька шэпча песню, маці падае на хлеб, Ты — мая зямля, мая надзея, Беларусь, ты — мой лёс і мой запавет. Я люблю твае прасторы, твае нівы, Тваю мову, што як медны звон гучыць, Ты жыві, красуй, мая ты Беларусь, Пакуль сонца над зямлёю будзе зіхацець.
Голас зямлі Мсціслаў наш родны, ты — як песня з дзяцінства, Твае вуліцы памятаюць крокі продкаў. Тут рака цячэ ў бясконцасць, І дубы стаяць, як вартаўнікі годнасці. Тут неба нізкае, зорнае, блізкае, Тут зямля пахне хлебам і мёдам. Ты — наш бераг, наш прычал, наша прыстань, Мсціслаў, ты з намі ў сэрцы заўсёды.
Гонар зямлі Мсціслаў наш родны, старонка святая, Ты помніш вякі, што прайшлі над табой. Тут вежы стаяць, і званіца старая Ўзнялася ў неба сваёй галавой. Рака Сож бяжыць, як і ў даўнія годы, Дубы шапацяць над крутым берагам. Ты сэрцу дарагі, наш куток прыроды, Мы з табою звязаны навек, як адзін.
Голас зямлі Мсціслаў, твая зямля Помніць князя і пажары. Ты — старонка з жыцця-быцця, Дзе пераплецены чары. Тут рака і неба сінь, Тут праца і малітва. Мсціслаў, ты — наш абярог, Наша вечная малітва.
Край натхнення Тут словы і песні вытокі, Душа адпачыне ў цішы. Мой край — непаўторны, высокі, У светлай і шчырай душы. Тут вецер гушкае колас, І шчодрасць раскінула дол. Тут вусны шапчуць, як голас, І сэрца не ведае бол. Тут сад маладога світання, Тут жаўранаў звонкія дні. Тут зорнае сведчыць каханне, І шчасце, як жар, у агні. Тут казкі плывуць па расе, Тут музыка — гэта зямля. Тут край мой і праўда — у песні, што дух мой і песню мая. Я тут нарадзіўся і вырас, Тут продкі жылі, і я. Мой мілы, салодкі, найдаражэйшы, Ты ў сэрцы, як вечная плынь.
Мой край Тут словы і песні вытокі, Душа адпачыне ў цішы. Мой край — непаўторны, высокі, У светлай і шчырай душы. Тут рэчкі бягуць, як казкі, Лясы захоўваюць спакой. Тут ветры спяваюць па-просту І зоры глядзяць у прамой. Тут доля мая — як песня, Што поўніцца сонцам і зямлёй. Тут мары ўзлятаюць нябесна І сэрца прамаўляе з душой. Люблю я свой край сарамяжны, Дзе хаты смяюцца дабратой. Тут кожны куточак паэмы, Тут ветлівасць — лепшай мятой. Прыходзь у гэты прастор, Дзе ласка і мова жыве. Тут песня высока і проста Лунае, як сонца ў траве.
Мая старонка Як цябе не любіць, зямля мая? Твае шумныя лясы і сінь ракі. Дзе неба глядзіцца ў люстэрка жывое, Як дзіва, зямное, бязмежнае. Успаміны ў сэрцы застыць не даюць, Хаця час ляціць, быццам шпак. Ты мне — крынічная вада, Ты мне — калыска, цёплы знак. Прыбягу тваімі сцежкамі я, Дзе рунь на палях залаціцца. Уздыхну начнымі начлегамі, Каб зноў да цябе вярнуцца. Родная зямля, ты мая душа, Мяне да сябе папрасі. Я прыйду, як па ранішняй расе, Пакланяцца табе, прасі.
Родны кут Родны кут, як ты мне мілы! Твае лугі, лясы, палі — Успаміны даўніх сіл, Што ў сэрцы ціха зацвілі. Там рэчка ціха плыве між травы, На беразе стаіць стары дуб. Я чую шум рачной вады, Нібы то мілы шэпт душы. Вярбы схіліліся над вадой, У іх зялёны лісце звіў. Тут кожны кусцік мне радны, Бо ў ім — каханне дзён маладых. І хата белая здалёк Мігае ў залатых агнях. Успомню вечары каля печы, Дзе песні маці ціха йшлі. Заўжды вяртаюся сюды, Каб долы тыя абысці. Мой родны кут — мой лепшы свет, Яму я вечна буду петь.
Сэрца маё Ты такі ненаглядны — Мой радзімы куточак зямлі. Ты такі ненаглядны — Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы. Тут бярозы, як свечкі, стаяць уздоўж ніў, І раса на траве, як сляза, Тут у ціхіх азёрах спакой назаўжды, І высока блакітная раса. Я з табой нарадзіўся, з табой і памру, Ты — мой скарб, мая вечная цуд, Хай грымяць у свеце вятры, не маўчу, Бо цябе я ў сэрцы нясу. Ты — званіца, што звоніць світаннем калісь, Ты — крыніца жывой чыстаты, Ты — той дом, куды сэрца заўжды імкнецца, Край, дзе бацькаўскага водару сляды. Хай шмат міль паміж намі, але я чую зноў: Твой напеў, твой спакой, твой супакой, Ты — мая калыханка, радзімая кроў, Не старэеш з гадамі, рукой падаеш. О, краіна буслоў, мой блакітны спакой, Ты — прытулак душы на зямлі, З табой сэрца маё назаўжды, назаўжды, Куточак, дзе крылы буслы.
Куточак зямлі Ты такі ненаглядны — Мой радзімы куточак зямлі. Ты такі ненаглядны — Край, дзе крылы ўзнімаюць буслы. Твае росныя травы імкнуцца ўгару, Дзе блакіт пазнаў шум дубровы, Дзе бярозы сплятаюць вясёлую гру, І жыве Нарачанская мова. Пойдзем разам па сцежках, дзе вецер гудзіць, Дзе жыта хвалюецца морам, Там, дзе маці чакае, і сэрца баліць, І спакой ахінае прасторай. Ты — спакой і адзіны прытулак душы, Натхненне і ціхі натхніцель, Ты — у сэрцы навек, як вянок з цішыні, Мой блакітны, жыццёвы асілак. Кожны вечар я чую твой шэпт верасовы, Кожны ранак твой подых пазнаю, І шчаслівы, што ў свеце ёсць востраў такі, Дзе я зноў маладым пабываю. Ты — не проста зямля, ты — маленства вяртанне, Ты — пачатак і вечны спакой, Працягні мне далонь, я ў тваім святле — Назаўжды стану роднай табой.
Ранішні гімн Зноў узносіцца над зямлёю Калакольны, прыгожы звон. Сонца ўсходзіць тут і заходзіць, Асвячаючы краіну маю. Вось узняліся кветкі да сонца, І цудоўна пяюць салаўі, Вялізарныя рэкі, бясконца, Цягнуць у мора воды сваі. А ў бары прашумелі сосны, Зашапталі лісты бяроз, Вецер лёгкі, вясёлы, зорны Прынёс пах лугоў і рос. На лугах зазвінелі косы, Заспявалі ў полі жняцы, І ўзышлі над зямлёй пракосы, Як зялёныя ланцугі. Я стаю на узгорку раніцай, Аглядаю прастор наўкол, І chapае сэрца радасцю, Што я тут нарадзіўся і жыў. Дык няхай жа гучыць наш звон, Няхай ляціць да самых зор, Каб пра край наш складалі песні І спявалі іх даўні і новы хор.
Звон над краінай Зноў узносіцца над зямлёю Калакольны, прыгожы звон. Сонца ўсходзіць тут і заходзіць, Асвячаючы краіну маю. Вось узняліся кветкі да сонца, І цудоўна пяюць салаўі, Вялізарныя рэкі, бясконца, Цягнуць у мора воды сваі. А на поплаве коні іржуць, Каснікі выйшлі ў поле з касой, Пчолы дружна гудуць у ражку, Пахне мёдам і свежай расой. Дзеці бегаюць па траўніку, Ў небе лётае белы бусел, Хтосьці грае на баяне ціха, Каб ніхто ў гэты час не заснуў. Я люблю гэты край, гэту зямлю, Дзе туманы плывуць над ракой, Дзе ў садзе спеюць яблыкі, Дзе жыве наш народ дарагі. Хай жа звон гэты гучна гучыць, Хай жа песня ляціць у прастор, Каб ніколі не змоўкла крыніца, Што жывіць нашы сэрцы і дом.
Голас у спадчыну Будзе ўнукам наш голас чувацца У маўчанні магутных лясоў, Будзе вечнасць з зямлёю вітацца Праз подых жывых галасоў. Мы пакінем ім шэпт сваіх спраў, Што ў туманах стаяў на мяжы, Каб ніхто з іх не здрадзіў, не прапаў, Не забыў, адкуль родам, куды. Бо зямля наша — пчолы і жыта, Бо дарогі яе — як ланцуг, Дзе любоў да радзімы прапіта Ў кожны ліст, у блакіт, у густ. Хай жа ляжаць на плечы гады, Хай жа сцежка губляецца ў ржышчы, Мы пакінем ім светласць вады І агмень, што ў грудзях не згарыць. Будзе ўнукам наш голас чувацца Ў шэпце траў, у бязмежжы балот, Будзе вечнасць з зямлёю вітацца Праз жывы, непарыўны народ.
✧ тег: прырода ✧