Классические стихи

Беларусь — мая спадчына Ад Полацка да Брэста, ад Гродна да Віцебска, Ляжыць мая краіна, нібы белы ліст, Прасторам неакінутым, палескай цішынёй, І кожны куточак — гэта спадчыны прыміт. Тут Нёман і Дняпро, прыпяці і Дзвіна, Свае вады нясуць у далеч векаву, Тут Буйніцкае поле, дзе слава пахавана, І мова наша звонкая, як срэбная трава. Як цяжка нам далося быць сабой, Праз войны, забароны, чорны боль Чарнобыля, Але не зламалі дух твой, Беларусь, Ты выжыла, хоць зямля была бяздоляй. Я бачу новы дзень над роднаю зямлёй, Дзе ўзнімаюцца гарады, шумяць заводы, Дзе беларусы з беларускаю душой Будуць жыць у міры, працаваць для свабоды. Так будзь жа вечна ты, мая зямля, З балотаў, з азёраў, з бяроз і з буслоў, Мая краіна, мая сям'я, Беларусь — мая гордасць, мая любоў.

Мая Беларусь Край мой сінявокі, сінія лясы, Дзе бярозы-птушкі, дзе грымяць грымоты, Дзе на полі ветры, быццам верасняты, І ў душы шумяць, як шумяць калёсы. Ты ў палессе ціха золатам плывеш, Паміж рэк і азёр, між балот і гаяў, Сваю мову родную, як скарб, ты беражэш, І ў сэрцы кожнага сына вечна жывеш. Ты ў баях праславілася, край мой дарагі, На чарнобыльскай ране ты слязу ацерла, І сёння ты расцеш, як пасля навальніцы луг, Каб у шчасці вольным сэрцам жыць, не ведаць гора. Помню я, як у бязмежнай сіняве, Бацька шэпча песню, маці падае на хлеб, Ты — мая зямля, мая надзея, Беларусь, ты — мой лёс і мой запавет. Я люблю твае прасторы, твае нівы, Тваю мову, што як медны звон гучыць, Ты жыві, красуй, мая ты Беларусь, Пакуль сонца над зямлёю будзе зіхацець.