Стихи об истории

Беларусь — мая спадчына Ад Полацка да Брэста, ад Гродна да Віцебска, Ляжыць мая краіна, нібы белы ліст, Прасторам неакінутым, палескай цішынёй, І кожны куточак — гэта спадчыны прыміт. Тут Нёман і Дняпро, прыпяці і Дзвіна, Свае вады нясуць у далеч векаву, Тут Буйніцкае поле, дзе слава пахавана, І мова наша звонкая, як срэбная трава. Як цяжка нам далося быць сабой, Праз войны, забароны, чорны боль Чарнобыля, Але не зламалі дух твой, Беларусь, Ты выжыла, хоць зямля была бяздоляй. Я бачу новы дзень над роднаю зямлёй, Дзе ўзнімаюцца гарады, шумяць заводы, Дзе беларусы з беларускаю душой Будуць жыць у міры, працаваць для свабоды. Так будзь жа вечна ты, мая зямля, З балотаў, з азёраў, з бяроз і з буслоў, Мая краіна, мая сям'я, Беларусь — мая гордасць, мая любоў.

Калыска Мсціслаў наш родны, калыска стагоддзяў, Твае муры — як абарона ад бур. Тут кожны камень гісторыю водзіць, І кожны вецер — бы сведка і суд. Тут вечары ціхія, поўныя дум, Тут сэрца б'ецца ў такт з зямлёй. Ты — наш камень, наш апошні прытулак, Мсціслаў, ты — наш вечны спакой.

Спадчына Мсціслаў наш родны, горад слаўных дзён, Дзе вежы глянуць у нябёсны звон. Твае сцены помняць старажытны гук, І вецер носіць продкаў ціхі стук. Тут кожны камень — летапіс жывы, Тут дух свабоды, мужнасці, красы. Хай горад квітнее, як сад вясны, І шчасце свеціць з кожнае зары.

Спадчына Мсціслаў — гэта гонар, гэта наша спадчына, Тут кожны камень дыхае гісторыяй. Замчышча стаіць, як сведка няспыннага, І вецер шэпча нам пра славу продкаў. Мы зберагчы павінны гэты край, Каб нашы дзеці ведалі свой род. Няхай жыве Мсціслаў, як вечны рай, І кожны тут знаходзіць свой спакой.

Гонар зямлі Мсціслаў наш родны, старонка святая, Ты помніш вякі, што прайшлі над табой. Тут вежы стаяць, і званіца старая Ўзнялася ў неба сваёй галавой. Рака Сож бяжыць, як і ў даўнія годы, Дубы шапацяць над крутым берагам. Ты сэрцу дарагі, наш куток прыроды, Мы з табою звязаны навек, як адзін.

Голас зямлі Мсціслаў, твая зямля Помніць князя і пажары. Ты — старонка з жыцця-быцця, Дзе пераплецены чары. Тут рака і неба сінь, Тут праца і малітва. Мсціслаў, ты — наш абярог, Наша вечная малітва.

Мсціслаў Мсціслаў, горад старажытны, На Дняпры стаіш спрадвеку. Твае муры — быццам шчыт, Захавалі тайну веку. Тут гісторыя жыве, Кожны камень — сведка славы. Мсціслаў, ты ў маёй душы Як святло на бераг праўды.