Поэзия

Сэрца Падняпроўя Мсціслаў, горад над ракой, Ты стаіш, як вартаўнік. У табе спакой і сіла, У табе жыццёвы ток. Твае вежы ў неба глянуць, Твае вуліцы шумяць. Мсціслаў, ты навекі з намі, Ты — наш сэрца, наш агонь.

Голас зямлі Мсціслаў, твая зямля Помніць князя і пажары. Ты — старонка з жыцця-быцця, Дзе пераплецены чары. Тут рака і неба сінь, Тут праца і малітва. Мсціслаў, ты — наш абярог, Наша вечная малітва.

Мсціслаў Мсціслаў, горад старажытны, На Дняпры стаіш спрадвеку. Твае муры — быццам шчыт, Захавалі тайну веку. Тут гісторыя жыве, Кожны камень — сведка славы. Мсціслаў, ты ў маёй душы Як святло на бераг праўды.

Спадчына Мсціслаў — гэта гонар, гэта наша спадчына, Тут кожны камень дыхае гісторыяй. Замчышча стаіць, як сведка няспыннага, І вецер шэпча нам пра славу продкаў. Мы зберагчы павінны гэты край, Каб нашы дзеці ведалі свой род. Няхай жыве Мсціслаў, як вечны рай, І кожны тут знаходзіць свой спакой.