Мсціслаў в стихах

Сэрца Падняпроўя Мсціслаў, горад над ракой, Ты стаіш, як вартаўнік. У табе спакой і сіла, У табе жыццёвы ток. Твае вежы ў неба глянуць, Твае вуліцы шумяць. Мсціслаў, ты навекі з намі, Ты — наш сэрца, наш агонь.

Голас зямлі Мсціслаў, твая зямля Помніць князя і пажары. Ты — старонка з жыцця-быцця, Дзе пераплецены чары. Тут рака і неба сінь, Тут праца і малітва. Мсціслаў, ты — наш абярог, Наша вечная малітва.

Старажытны дух Мсціслаў, твае вуліцы вузкія Пахнуць ліпамі і мёдам. Тут стагоддзі, як пацеркі, Нанізаны на гады. Кожны двор — свая легенда, Кожны храм — нябесны звод. Мсціслаў, ты — наша спадчына, Наш сямейны ачаг.

Мсціслаў Мсціслаў, горад старажытны, На Дняпры стаіш спрадвеку. Твае муры — быццам шчыт, Захавалі тайну веку. Тут гісторыя жыве, Кожны камень — сведка славы. Мсціслаў, ты ў маёй душы Як святло на бераг праўды.